Gekmakende complotten

Jacky vertelde al eerder hoe de coronapandemie druk op haar vriendschappen zet. In haar derde bijdrage uit ze haar ongerustheid over de gigantische opkomst van complottheorieën. Komen die allemaal voort uit angst en onzekerheid? Jacky zoekt vaak de rust op in de natuur en houdt contact op de manieren die nu wel kunnen.

‘Complottheorieën…ze schieten als paddenstoelen uit de grond.. De een nog gekker als de ander…Van verscholen pedofiele netwerken(Met lange Frans als aanhanger..?!)Tot aan een man welke arts claimde te zijn(zonder mondkapje) En zegt aanwezig te zijn bij de demonstratie(tegen coronaregels)om de mensenrechten te verdedigen…Want…Jaaa het word nog gekker…Hele pandemie is onzin ..Het is 1 groot toneelspel van de regering waarin alle artsen meespelen…Er liggen na zijn zeggen ook geen patiënten op de intensive-care. En jaaa…Nu komt de kers op de taart… De regering wil ons vermoorden doormiddel van de vaccins!!

En dan denk ik…Waar in godsnaam ben ik beland… Of terwijl…WTF?!  Wat gaat er in een mensenhoofd om dat hij/zei gevoelig word voor dit soort onzin..?! Komt het doordat men in onzekere tijd toch onbewust de drang voelt om iets tastbaar te maken.. Omdat omgaan met onzekerheid voor bepaalde mensen simpelweg niet haalbaar is.. Komt het niet allemaal voort uit angst en onzekerheid.. Labiliteit door en eenzaamheid door social-distancing en weinig afleiding..? Ik denk wel dat daar de basis ligt van deze gedachten.. Maar ja wie ben ik..?

Weet wel wat dit alles met mij doet…Beangstigd mij om te zien hoe vatbaar mensen zijn voor het geloven van niet onderbouwde theorieën.. Wat als het zo doorgaat? Sowieso vind ik het vreselijk om te zien wat het met de mensen doet… Iedereen is opgefokt…… Chagrijnig… Vooral in het verkeer duidelijk merkbaar. Mensen hebben allemaal een negatieve pessimistische houding. En dit vind ik jammer en onnodig.. Probeer te kijken naar de dingen die je wel hebt.  En als je niet lekker in je vel zit zoek dan de rust op ipv de confrontatie…(Zie mijn foto)En heb je nou juist wel behoefte aan contact doe dat op de manieren die wel kunnen nu. Hoe meer wij ons er allen aan houden des te eerder het achter de rug zal zijn. Stay safe! Liefs..’

Wandelingen en natuurfotografie helpen Jacky de rust te bewaken.

VerhaalperMens wil de stemmen laten klinken zoals ze bedoeld zijn. De verhalen spreken voor zich. Daarom kiezen we ervoor om de ingezonden teksten niet aan te passen of te redigeren. Wel voegen we aan elke bijdrage een samenvattende inleiding toe.

Hartverwarmende steun voor de Aurora in Haarlem

Bonita werkt als medewerkster activering op de Aurora, het cruiseschip in Haarlem dat ingezet wordt als opvangplek voor dakloze mensen. In haar derde bijdrage op VerhaalperMens vertelt ze hoe het aantal bewoners sinds de tweede lockdown is toegenomen. Dat leidt tot meer bedrijvigheid en soms ook wat meer spanning. De zekerheid van een fysiek plekje zorgt gelukkig bij heel veel bewoners voor meer mentale rust en ruimte. Bonita wordt blij van alle hartverwarmende initiatieven die vanuit verschillende hoeken van de samenleving ontstaan om de winteropvang op het cruiseschip te ondersteunen. Lees haar stukje hier:

‘Door het invoeren van een nieuwe lockdown in Nederland is op de Aurora, vanaf net voor de kerstdagen, het aantal bewoners toegenomen. Dit zorgde voor meer bedrijvigheid op het schip Aurora in Haarlem.

Het toegenomen aantal bewoners, alle lockdown-maatregelen en de zogenaamde ‘feestdagen’ zorgen soms ook voor wat extra spanning. We leven onder één dak met een grote groep mensen voor wie dit cruiseschip een zeer welkome warme en comfortabele plek is, maar die allemaal vanuit hun eigen verhaal anders omgaan met de hele situatie.

De fysieke ruimte die hen geboden wordt, is soms zelfs minder belangrijk dan de mentale ruimte die er voor hen is gekomen met dit verblijf. Een rustpunt in hun onrustige en onzekere bestaan geeft gelegenheid om stappen te zetten naar verandering in de situatie waarin ze zich bevinden. Een persoonlijk gesprek, een luisterend oor en iemand die de tijd neemt om hun vragen te beantwoorden, maken een groot verschil.

Een aantal hartverwarmende initiatieven zorgde voor extra hulp (Rode Kruis) en wat lekkere en leuke extraatjes voor de bewoners van het schip. Zo hebben we een paar donaties ontvangen van onder andere lunchpakketten door de Brandweer, maaltijden, ingrediënten voor de maaltijden en kleding door een bekende social media influencer.

Inmiddels kunnen we de uitwerking van het verblijf ook terugzien in het feit dat er bewoners zijn die ons gaan verlaten omdat zij een woonruimte hebben gevonden, enkele bewoners zijn of gaan weer aan het werk omdat dat weer kan, of bewoners bij wie fysiek herstel optreedt, omdat ze weer gebruik kunnen maken van medische zorg.  Er zijn diverse inschrijvingen en aanmeldingen bij instanties gedaan, die zullen leiden naar een woning, werk en herstel.

Als men eenmaal wat rust en fysiek herstel ervaart, kan mentaal en sociaal economisch herstel ineens heel hard gaan. ‘Rust, reinheid en regelmaat’, voor iemand in een stabiele situatie een cliché, maakt soms het verschil tussen een onzekere, thuisloze situatie en het hervinden van een goed vooruitzicht. 

Wij gaan voor een 2021 dat, mede dankzij de inzet met betrekking tot het zo goed mogelijk naleven van de Coronamaatregelen, gezonde maaltijden, onze positieve spirit en de Aurora, gezond blijft en een pad van vooruitgang en groei blijkt.

Mocht er bij u na het lezen van deze blog nou een idee ontstaan dat u vanuit uw positie wat zou kunnen betekenen in welke vorm dan ook (donatie, aanbieden werk aan een bewoner, ondersteuning voor iemand die dat kan gebruiken), informeer dan bij ons hoe we elkaar daarin kunnen ontmoeten. Met elkaar en perMens = hartverwarmend en verbindend.’

Een bekende social media influenceer doneerde heel mooie kleiding.

Kwetsbaar kerstverhaal

Vlak voor de feestdagen begonnen, zond Kantlijn-schrijver Ronald dit kwetsbare kerstverhaal in. Hij vertelt over de cultuurschok die hij ervaren heeft als achtjarige, toen hij net uit Indonesië naar Nederland was verhuisd en zijn eerste Nederlandse winter meemaakte. Van tropisch fruit naar spiegelglad ijs…

VerhaalperMens wil de stemmen laten klinken zoals ze bedoeld zijn. De verhalen spreken voor zich. Daarom kiezen we ervoor om de ingezonden teksten niet aan te passen of te redigeren. Wel voegen we aan elke bijdrage een samenvattende inleiding toe.

Afstand houden is ingewikkeld

In haar tweede bijdrage voor VerhaalperMens vertelt onze nieuwe blogger Jacky over wat het coronavirus met haar sociale contacten doet. Omdat ze zelf aan astmatische bronchitis lijdt, doet ze er alles aan om het virus niet op te lopen. Haar voorzichtige houding wordt echter niet door al haar vrienden gewaardeerd. En ook de omgangsregeling met de vader van haar zoontje wordt ingewikkeld nu horecazaken en andere openbare gelegenheden gesloten zijn. Lees hier haar tweede bijdrage:

‘Waar ik persoonlijk het meeste tegenaan loop is de uiteenlopende meningen wat betreft ‘’ het virus…’’ Dit levert behoorlijk wat problemen op in de dagelijkse interactie met vrienden en of bekenden.

Laat ik vanuit mezelf spreken dat ik onwijs bang ben om het te krijgen…Dit heeft verschillende redenen. Allereerst behoor ik zelf tot de risicogroep. Dit omdat ik astmatische bronchitis heb. Stel ik krijg “het’’ en word doodziek…Wie gaat er dan voor mijn zoontje van nog slechts 9,5 maand oud zorgen..?!En nog een stapje verder…Als ik het dan ook nog eens aan mijn kleintje zou geven en t pakt wel verkeerd uit…?Wat dan?!Hoe kan ik mijzelf dat ooit vergeven…?!

Dus ja noem het paranoïde….Noem het overbezorgd…Begrijp t wel of begrijp t niet… Mijn standpunt blijft dat ik graag wil luisteren naar wat de regering ons adviseert .Dit aangezien zij dit doen doormiddel van deskundig advies. Virologen , mensen die ervoor hebben gestudeerd!!En dus houd ik anderhalve meter afstand, komen er in mijn huis maximaal twee mensen op bezoek en vermijd ik drukke plekken. Eveneens draag ik daar waar ik echt dringend moet zijn een mondmasker.

Dit betekend ook dat ik zowel buitenshuis als binnenshuis geen knuffels wil en ik kussen of handen schudden even oversla…En dan zijn er natuurlijk altijd weer net die mensen in je naaste omgeving welke hier totaal anders instaan…Zo anders dat de vriendschap daadwerkelijk onder druk komt te staan…Omdat ze keer op keer weer over je grens heen gaan terwijl je duidelijk zegt dit niet te doen .. En dat is jammer…Maar ik denk dan altijd maar.. Blijkbaar pasten we als persoonlijkheid dan toch al niet goed bij elkaar…Dus ja.. Hoe jammer is dat dan nog..? 

Echter kunnen de problemen ook optreden bij mensen welke dusdanig in je leven verstrengeld zitten dat je simpelweg niet kan mijden…Pas dan word het echt lastig!

In dit geval doel ik op mijn ex… De vader van mijn zoontje… Wij hadden altijd omgang in t openbaar. We gingen bijvoorbeeld wat eten en of drinken met onze zoon en dan nog wat winkelen…Echter vanaf dat t virus is gekomen is dat helemaal mis gegaan .Ik als moeder zijnde weiger gezien de situatie nog langer in t openbaar af te spreken. Daar komt nog eens bij dat er natuurlijk buiten de winkels niks meer open is…Vader wil uiteraard zijn zoon graag zien en vind mijn reactie overtrokken. Mijn ex heeft geen eigen plek ..Hoe los je zoiets op…?Ik heb besloten dat hij omgang mag hebben met onze zoon in mijn huis, dit voorstel ligt nu bij de advocaat…..Alles om mezelf en om ons kleine mannetje te beschermen tegen dit vreselijke rot virus! En nu maar hopen dat papa niks oploopt ergens…Want dan zijn we nog nergens..‘

Jacky loopt tien kilometer per dag en maakte deze foto bij zonsopgang.

VerhaalperMens wil de stemmen laten klinken zoals ze bedoeld zijn. De verhalen spreken voor zich. Daarom kiezen we ervoor om de ingezonden teksten niet aan te passen of te redigeren. Wel voegen we aan elke bijdrage een samenvattende inleiding toe.

Online ondersteunen van medezeggenschap

Bij perMens, de nieuwe naam van Stichting Volksbond Streetcornerwork, is cliëntparticipatie heel belangrijk. Ook de geschiedenis van de zorgorganisatie toont dit. Sinds september loopt een project ter ondersteuning van de medezeggenschap en Roland werd aangesteld als professioneel ondersteuner. Maar wat kan je in deze functie doen in tijden van corona, hoe flexibel moet je te werk gaan, welk geduld is er nodig? Roland gunt ons een blik in zijn ervaringen. Lees hier zijn eerste bijdrage:

‘Begin september is het project Ondersteuning Medezeggenschap Cliënten bij perMens van start gegaan. Er werden twee professionele ondersteuners aangenomen, vier trainees geselecteerd en een trainingsprogramma gestart. Doelstellingen zijn versterking van lokale raden (kerngroepen), begeleiding van vier trainees, en een optimale communicatie tussen de teams en leidinggevenden. En dan blijkt na één trainingsbijeenkomst en een kerngroepvergadering dat corona zijn beperkingen laat gelden. Hoe is daarmee omgegaan?

Dan moet er dus vanuit huis gewerkt worden. Tsja, daar zit je dan met de laptop als centraal middelpunt van waaruit de wereld van collega’s en anderen tot je komt. Teams? Mij niet bekend, maar het moet wel. En dan zit er de nodige ruis op de lijn. Schokkerige beelden. Of zelfs dat niet omdat de digitale middelen het helemaal laten afweten. Daar kwam nog best een stukje doorzetten aan te pas. En omdat alleen ons team al met zeven was brak bij de afdeling ICT ook het zweet uit. 

En dan, nadat de eerste moeilijkheden zijn overwonnen komen de zaken toch op gang. Trainingen over de wet medezeggenschap en het cliënttevredenheidsonderzoek via Teams. De kennismakingsgesprekken met wooncoördinatoren, teams en gebieds- en regiomanagers. Het loopt!

Kerngroepen van bewoners die op één locatie wonen komen nog bij elkaar. En als ondersteuners zijn we er bij via WhatsApp camera en Teams. Er zijn microfoons en speakers, lukt het om alles op locatie te koppelen zodat we met beeld en geluid op locatie aanwezig zijn op de grote schermen… Helemaal zijn we er nog niet.

Gelukkig komen we af en toe in wisselende samenstelling bij elkaar. Dan ervaar je ook hoe belangrijk het is om collega’s te ontmoeten. Te sparren en elkaar te inspireren. Je werkt per slot van rekening aan een nieuw project, in een nieuwe functie, met nieuwe collega’s, aan nieuwe taken. 

En zo beginnen we voor bewoners en deelnemers vertrouwde gezichten te worden, al daadwerkelijke ondersteuners te worden. Beginnen relaties zich te verdiepen. Een echt avontuur, maar die verdomde corona….’

Thuiswerken in de grote stad vanuit een dorp

Kantlijn: ‘Uit sprookjes en mythes, in het nu’

We plaatsen op VerhaalperMens ook ‘buitenpost’ van mensen in een kwetsbare positie. Vandaag delen we weer een tekst uit de Kantlijn-schrijfworkshop ‘Sprookjesfiguren in het nu’. De opdracht was om een sprookjes- of mythologisch figuur uit het oorspronkelijke verhaal te plukken en in de hedendaagse tijd te plaatsen. In het verhaal van Ronald wordt een Grieks restaurant aan de Zeedijk uitgebaat door Odysseus en zijn vrouw Penelope.

Kantlijn is een schrijverscollectief van mensen die de wind niet altijd mee hebben gehad én die van schrijven houden. De schrijfworkshops worden na een online periode sinds kort weer fysiek gehouden, op maandag in Amsterdam-West en op vrijdag in Amsterdam-Oost. Heb je interesse om mee te doen? Bekijk dan de website van Kantlijn voor meer info. Er is door de coronacontext plek voor een beperkt aantal deelnemers. Stuur een mail naar schrijverscollectiefATgmailDOTcom om je vooraf aan te melden.

‘Odysseus de Zwerver

Er was eens een Grieks restaurantje op Zeedijk genaamd; Ithaca. Die werd gedreven door een imposante Griekse man, zijn naam was Odysseus. Hij was niet groot maar had brede schouders en boomstammen van  armen en benen. Hij leek op de Griekse helden uit vervlogen tijden als ;Achilles ,Ajax en Hector. Hij was een mannetjesputter ondanks zijn geringe lengte en kon sterke verhalen vertellen.

Zijn vrouw heette Penelope en was een schoonheid vergelijkbaar met Helena van Troje die 1000 schepen deed uitvaren. Ze hadden een zoontje ; Telemachus geheten, dacht ik.

Odysseus kon eenvoudig fantastisch vertellen hoe hij met zijn gezin op Zeedijk in Amsterdam belandde.Hij vertelde dat hij met zijn gezin op Atlantis op vakantie was. Atlantis zonk in zee en de hele bevolking en zijn gezin kon ternauwernood het vege lijf redden door in één van de tijdmachines de ramp ontkomen.

Zo belandde ze op Zeedijk en begonnen een restaurantje.Zijn vrouw kon goed koken en ze verdiende wat bij met het weven van kunstige kleden. Het eten was goed en niet duur.

Zijn verhalen was zo goed alsof hij de Griekse helden persoonlijk kende. Hij kon boeiend vertellen over Herakles heldendaden en Jason met de Argonauten en van de Minotaurus, etc.Natuurlijk vertelde hij uitgebreid over de avonturen van Odysseus, zijn naamgenoot.Sommige vrienden vertelden dat hij een complete Griekse wapenrusting met speer,zwaard, helm en schild had . En hij had ook een reusachtige handboog , die alleen hij kon spannen.

Jaarlijks werd in de Jordaan ; Buurt sport wedstrijden gehouden en Odysseus viel altijd in de prijzen . Hij deed mee aan discus-en speerwerpen. Hij kon als de wind hardlopen. Was ook goed in Grieks worstelen en met zijn reusachtige handboog schoot hij de strobaal doelwit aan flarden..

Maar op een dag was Odysseus met zijn gezin verdwenen. Een blinde Griek genaamd Oedipus nam het restaurant over. Maar we misten Odysseus met zijn kleurrijke verhalen en nog kleurrijker persoonlijkheid en misten het lekkere eten van Penelope en de ondeugende kwajongensstreken van Telemachus.

Ja, toen Odysseus met zijn gezin verdween . Is de buurt saaier geworden !

Stay Safe !’

VerhaalperMens wil de stemmen laten klinken zoals ze bedoeld zijn. De verhalen spreken voor zich. Daarom kiezen we ervoor om de ingezonden teksten niet aan te passen of te redigeren. Wel voegen we aan elke bijdrage een samenvattende inleiding toe.

Jacky wil lichtpuntjes bieden

Jacky (pseudoniem) is alleenstaande moeder van een zoontje van negen maanden en een vrouw met een heftig levenspad. Ze volgde de cursus autobiografisch schrijven en droomt ervan een boek te schrijven over haar leven, waarmee ze lotgenoten en hulpverleners handvatten wil bieden. Met deze droom kwam ze bij VerhaalperMens terecht. We introduceren haar graag als nieuwe blogger! Maak kennis met Jacky:

‘Allereerst super leuk hier te mogen zijn! Mijn naam is Jacky ,ooit in Friesland geboren en nu woonachtig in Hilversum. Alleenstaand mama van een prachtige zoon welke net 9 maanden is geworden, een ware valentijns-baby. Mijn grote trots! 

Verder na een moeilijke jeugd en slechte band met vader al op jonge leeftijd uit huis vertrokken. Begonnen als dakloze…vervolgens kraakpanden. .En uiteindelijk 3 maanden naar gesloten jeugdinternaat. Vanuit daar op kamers.. Dit tot ongeveer mijn 20e jaar waarop ik mijn eerste echte huisje kreeg toegewezen door woningbouw. Hier heb ik ruim 5 jaar gewoond en inmiddels woon ik sinds 14 jaar in prachtige eengezinswoning .Dichtbij de heide, bossen en andere prachtige natuur waar ik dagelijks geniet met hond en kind.

Werken doe ik niet. Ben op mijn 18e na verschillende onderzoeken bestempeld met borderline en later is hier nog ptss bijgekomen. En dus ben ik afgekeurd en leef ik van een wajong uitkering .Heb wel geprobeerd een baan te realiseren maar helaas was dit zowel fysiek als mentaal niet vol te houden voor me.. Enige optie zou zijn maximaal 1 dag per week…Echter word dit door UWV alles behalve aantrekkelijk gemaakt .. Van mijn laatste poging heb ik nog een schuld gekregen ook.. En dus toen definitief besloten de betaalde arbeidsmarkt los te laten.

En dus kwam de vraag aan mij of ik met enige regelmaat een blog wou schrijven hier, als geroepen!Zet me hiervoor graag in en vind t super fijn om mij langs deze weg te mogen uitten!

Ik heb een cursus autobiografisch schrijven gevolgd omdat ik heel graag een boek zou willen schrijven over alles wat ik heb meegemaakt. Ik hoop, hiermee zowel mede-lotgenoten als de hulpverlening een handvat te kunnen bieden in gelijksoortige situaties. Tevens een lichtpuntje te kunnen zijn in de mij bekende donkere momenten van het leven. Want waar een wil is, is een weg!

Hoop ook in VerhaalperMens een toevoeging te kunnen zijn door open en eerlijk te praten over wat mij zoal bezig houd in t dagelijks leven. Waar ik zoal tegenaan loop.. En wat voor gevoelens er bij mij spelen in een tijd als deze.’

Jacky met haar zoontje en hond

VerhaalperMens wil de stemmen laten klinken zoals ze bedoeld zijn. De verhalen spreken voor zich. Daarom kiezen we ervoor om de ingezonden teksten niet aan te passen of te redigeren. Wel voegen we aan elke bijdrage een samenvattende inleiding toe.

Meevaren op de stroom van het leven op cruiseschip Aurora

Bonita begon vorig jaar in Buurtkamer De Moddermolen als vrijwilligster en heeft ondertussen een betaalde baan als medewerkster activering op de Aurora, het cruiseschip dat ingezet wordt als opvangplek voor dakloze mensen. Een gezonde maaltijd in een warme omgeving ziet zij als de belangrijke eerste stap om met aandacht en energie aan jezelf te werken en fijner te verbinden met anderen.

‘Inmiddels wordt de Aurora in Haarlem bewoond door een gemengde groep bewoners, die om welke reden dan ook in een systeem van dakloosheid zijn beland.

Het zijn bijzondere weken. Het elkaar leren kennen, de locatie ontdekken en een structuur proberen aan te brengen in het dagelijks reilen en zeilen. Hectiek, vragen, drukte, maar vooral ook warmte, verbondenheid, liefde, geven en ontvangen. Er is een mooie en unieke situatie ontstaan. Een duidelijke bron van warmte, rust en opbouwen voor velen. 

Vanuit mijn positie als medewerker activering werk ik samen met mijn collega’s en bewoners om dagelijks te zorgen voor de maaltijden en voor het prettig leefbaar houden van deze leefomgeving. Een gezonde maaltijd in een warme omgeving geeft de kans om fysiek het beste uit jezelf te halen, goed te slapen, met aandacht en energie aan jezelf te werken en fijner te verbinden met anderen. En dat geldt voor de bewoners als ook voor het team van perMens.

Waar de ene persoon geniet van een Hollandse stamppot hebben we een ander die het heerlijk vindt om een pittige maaltijd te eten uit de Oosterse keuken. Net zo goed is start voor de één de dag met een kop koffie en een sigaret en een ander prefereert wat yoghurt met cruesli en vers fruit. 

Wij als team willen de bewoners de ruimte geven vooral zichzelf te zijn en ook een fijne leef-  en werkomgeving creëren voor ons allemaal als groep. Met elkaar balans vinden in persoonlijke belangen en bijvoorbeeld regelgeving of zakelijke structuren is soms uitdagend maar altijd interessant. Met liefde ben ik dankbaar van deze ervaring deel uit te mogen maken en verschil te mogen maken in het leven van bewoners en collega’s.

Al zal dit schip niet met ons aan boord naar de horizon uitvaren ik hoop dat het voor de bewoners een behouden vaart mag zijn en hen een stuk verder met de stroom van hun leven mag voeren naar mooie bestemmingen. Ieder met het eigen innerlijk kompas.’

Hier wordt de Hollandse stamppot of pittigere oosterse maaltijd geserveerd.

Deze bijdrage van Bonita is het tweede deel van een reeks verhalen over de daklozenopvang op het cruiseschip Aurora. Lees het eerste deel hier.

.

Pieter stelt vragen

Pieter is een trouwe bezoeker van Buurtkamer De Moddermolen en doet vaak mee met de kunstzinnige LAGA-workshops. Zijn fotografie is te bekijken bij de Open Ateliers Nieuwmarkt, uitgesteld naar het voorjaar van 2021. Hij kroop voor VerhaalperMens in de pen en stelde zich een paar vragen over de coronamaatregelen.

‘Ik merk weinig van de corona maatregelen. Behalve dat de bibliotheek soms is gesloten en dat je een mondkapje op moet hebben als je de supermarkt binnengaat. Gelukkig. Ik lees wel het nieuws en het valt me op dat het niet uitmaakt voor de politici wat de cijfers nu eigenlijk betekenen. Er waren in de eerste lockdown 100.000 Nederlanders gestrand in het buitenland. Ik kan me nog een foto herinneren van twee jonge mensen die bijna platzak waren in Buenos Aires. Daarna verstomde de berichten over gestrande medelanders. Ik heb zelf begin maart een vrouw geholpen met een visumaanvraag voor Suriname. Een andere ging overwinteren in Spanje. Deze mensen (of: gevallen?) krijg ik niet uit mijn hoofd, hoewel ik van de tweede weet dat ze maanden later dan gepland weer in Nederland is. 

Dus omdat het gevaar bestond dat niet iedereen in het ziekenhuis terecht zou kunnen ging over de hele wereld het luchtruim dicht? En met iedereen bedoel ik mensen van 80 jaar en ouder die inderdaad een kans lopen om te overlijden aan de gevolgen van corona. Maar is dat niet natuurlijk dat mensen ergens aan overlijden? Of is het natuurlijk dat je op reis gaat, strandt, en dat de overheid niets voor je doet maar juist het luchtruim sluit?

Sinds corona loopt het inwoneraantal van Amsterdam terug. Of moet ik zeggen dat 2.000 Amsterdammers door corona tegenwoordig op straat leven? Een groot deel ervan is gaan freelancen door het belastingvoordeel dat is ingesteld door het kabinet, maar nu, zo zei de minister letterlijk, moeten ze het zelf maar uitzoeken want ZIJ wilden freelancen? 

De politiek ziet de getallen van de medische wereld maar denkt niet aan de gevolgen van haar maatregelen voor gezonde mensen. Maar wat is belangrijker? Zo lang mogelijk thuis in leven blijven of een overheid die een toekomst voor ogen heeft? De politiek ziet de getallen van de medische wereld maar denkt niet aan de gevolgen van de maatregelen voor gezonde mensen.’

Pieter toont zijn fotografiekunst

VerhaalperMens wil de stemmen laten klinken zoals ze bedoeld zijn. De verhalen spreken voor zich. Daarom kiezen we ervoor om de ingezonden teksten niet aan te passen of te redigeren. Wel voegen we aan elke bijdrage een samenvattende inleiding toe.

Gezellig kletsen met Henk

Madzy werkt in Buurtkamer de Moddermolen in het centrum van Amsterdam, vlakbij de Nieuwmarkt. Dit verhaaltje, over haar praatje met goedlachse buurman Henk (met hond en Franse pet), stond eerder op de Facebookpagina van de buurtkamer. Maar het is zo’n lief, hartverwarmend verhaaltje dat we het graag nog eens plaatsen. Een echt #VerhaalperMens!

Social distancing ongezellig? Niet bij ons in de Moddermolenstraat. De buren kunnen niet meer spontaan binnenkomen, maar onze fijne burencontacten gaan gewoon door in de straat. Henk, onze lieve goedlachse buurman, sprak ik buiten terwijl hij zijn hondje Tanne uitlaat. Tanne is 17 jaar, blind en doof en nog steeds zijn beste maatje.

‘Wel jammer hoor’, zegt hij, ‘dat ik niet meer binnen kan komen. Ik vind de sfeer altijd zo fijn en gezellig.’

‘Oh, maar we zijn nog open en we hebben goede beschermings- en veiligheidsmaatregelen’, roep ik in mijn enthousiasme.

‘Nou ik ben 83 hoor en ik heb daarbij wat kwaaltjes die mij in de risicogroep plaatsen.’

Dat deel vergat ik even. Gelukkig is hij verder gezond gebleven in deze coronatijd.

‘Jullie doen goed werk hoor. Tegenwoordig draait alles om geld. Hier voel je dat dat niet zo is en dat de mens centraal staat’, gaat hij verder.

Ik glimlach tevreden, want dat is inderdaad precies waar ons team van de buurtkamer voor staat.

Ik geniet van ons gesprek, maar Henk wil verder. Door de gezelligheid was hij vergeten dat hij al geruime tijd ‘Tannes maaltijd van gisteren’ in zijn hand heeft en die wil hij nu wel in een prullenbak deponeren.

‘Mag ik een foto van jou en je mooie Franse pet maken voor onze fb-pagina?’, vraag ik snel. 

Hij knikt. ‘Maar wat ga je erbij zeggen dan?’ 

‘Nou, dat ik ondanks de social distancing zo’n gezellig praatje op straat heb met onze liefste buurman.’ 

Nu glimlacht hij en hij stemt in.

Buurman Henk met zijn blinde en dove hond Tanne