Dubbel verwarrend

Annemarie blijft flink worstelen met de berichtgeving rond corona. We mogen weer meer maar er lijkt toch een tweede golf op komst? Ook vindt ze het naar dat er zulke gigantische geldbelangen van grote bedrijven meespelen bij de ontwikkeling van een coronavaccin. Ze probeert minder fanatiek het coronanieuws te volgen en kijkt enorm uit naar haar vakantie in België. Lees haar alweer zesde #verhaalpermens:

“Ik vind het maar dubbel…..en dubbel verwarrend: we mogen weer meer, waardoor je zou denken dat het een beetje de goede kant op gaat kwa Corona…… maar je blijft maar horen dat de meeste mensen toch nog een soort golf van uitbraak verwachten !! 

Gaat het dus nu de goede kant op, of is het stilte voor de storm ?? 

Het is natuurlijk zo en zo al een hele vreemde periode, en ik persoonlijk wil graag weten waar ik aan toe ben (goed nieuws/slecht nieuws…..ik wil het gewoon graag weten)……maar wel op een menselijke manier. 

Ik vond nl dat er in het begin alleen maar nieuws werd gebracht mbt het aantal besmettingen en overledenen. Pas later (veel later…..) hoorde je ook dat er toch mensen waren die het ook overleefde, en dat ze bezig waren om een vaccin te ontwikkelen. Alleen het nare daarvan vond ik weer, zodra het nieuws was dat ze wel  heel dicht in de buurt zaten, er ook gelijk achter aan kwam dat grote bedrijven interesse toonden (en er natuurlijk veel geld voor over hadden, want dat is nou eenmaal de economie). En BAM…..het menselijke deel was voor mij gelijk weg !! Het was gewoon een product waar aan verdiend kon worden, ik had alleen graag eerst de menselijke kant willen zien: eerst de mens helpen, degene die het het hardst nodig hebben, en dan klaar en voorbereid (en ja, dan mag er best wat verdiend worden), op een eventuele 2e golf…..

Ik kijk daarom ook niet meer zo fanatiek het nieuws (mbt corona…) want daar wordt je nou ook niet echt vrolijk van. Steek m’n kop ook niet in het zand, want dit is nou eenmaal wat er speelt in de hele wereld……

Maar ben blij dat ik toch even aan wat anders kan en mag denken, al is het maar voor twee weekjes (ga met mijn vriendin van al weer 20 jaar, mee terug naar België, nadat zij eerst een weekje bij mij is geweest)…….maar het geeft me wel weer een opgeladen gevoel en een soort kracht om er weer even tegen aan te komen….. zelfs in deze rare periode !!!”

Annemarie met mondkapje op de pont in Amsterdam

VerhaalperMens wil de stemmen laten klinken zoals ze bedoeld zijn. De verhalen spreken voor zich. Daarom kiezen we ervoor om de ingezonden teksten niet aan te passen of te redigeren. Wel voegen we aan elke bijdrage een samenvattende inleiding toe.

Kantlijn: ‘Het nieuwe, absurde normaal’

We plaatsen op VerhaalperMens ook ‘buitenpost’ van mensen in een kwetsbare positie. Daarom delen we vandaag twee teksten uit de Kantlijn-schrijfworkshop ‘Het nieuwe, absurde normaal.’

Kantlijn is een schrijverscollectief van mensen die de wind niet altijd mee hebben gehad én die van schrijven houden. De gratis schrijfworkshops worden na een online periode sinds kort weer fysiek gehouden, op maandag in Amsterdam-West en op vrijdag in Amsterdam-Oost. Heb je interesse om mee te doen? Bekijk dan de website van Kantlijn voor meer info!

Ada stelde zich een wereld voor waarin mondkapjes de ogen en schoenen bedekken en Roland liet zijn pen fantaseren over een samenleving waarin het gebruik van mobiele apparaten in het openbaar verboden is:

Verboden in het openbaar je i-phone te gebruiken – Roland

Tegenwoordig gebruiken veel mensen hun i-phone of één andere communicatie app. om in het openbaar intensief te gebruiken.Zwijgend zitten jonge mensen en volwassen mensen blind te staren op hun apparaten te drukken en hebben geen oog voor hun omgeving of voor hun medemensen.

De overheid wil met deze maatregel, weer de mensen socialiseren.Nu mensen niet kunnen wegkijken op hun i-phone moeten mensen weer ouderwets elkaar aan kijken.Vreemden kunnen weer met elkaar in gesprek komen. Als ze op de bus of tram wachten en over koetjes en kalfjes praten. De overheid wil met deze maatregel, mensen bewust maken dat je niet alleen op de wereld bent. Je vormt een gemeenschap. Je staat niet alleen. Ze willen bereiken dat er meer samenhorigheidsgevoel ontstaat.

Nu met het internet is de wereld kleiner geworden. Maar ook eenzamer geworden. Menselijk contact is niet meer nodig. Je kunt alles op afstand bestellen; eten kleding, reisjes zelfs huizen kopen, etc. Mijn cardioloog krijg ik zelfs niet lijfelijk te spreken ivm de pandemic. In plaats van een gesprek van persoon tot persoon word ik opgebeld door de cardioloog voor een gesprek.

Ja we zijn technisch vooruit gegaan. Maar we zijn sociaal armer geworden en we hebben apparaten die menselijk contact onnodig maken .We zijn materieel rijker geworden. Maar we zijn menselijk armer geworden.

Stay Safe ! And Stay Healthy !

Het nóg nieuwere normaal – Ada

Vol verwachting zat het Nederlandse volk massaal voor de buis om te horen wat premier Rutte voor opdrachten deze week had bedacht om het volk bezig te houden, de komende week. 

De anderhalve meter wierp zijn vruchten af;  mensen werden angstiger om vooral de ingestelde afstand van elkaar te houden. Maar de verrassing welke de regering bedacht had dit te compenseren was een feestje!! Gelijk een toneelstuk waar we allen onze bijdrage aan mochten leveren. 

Het RIVM – in samenspraak met de ‘regering’ – werden steeds creatiever in de uit te voeren opdrachten. Het werd steeds absurder. En daar het volk door de omstandigheden toch niet zoveel omhanden had vanwege de Lokdown die veel te lang duurde, sloeg zo langzamerhand de verveling toe. Men zat daarom op het puntje van de stoel toen het drietal – Rutte, de Jonge en Van Rijn – verschenen op het toneel.

Vorige week was de opdracht ál zo boeiend: Bij het gebruik maken van het Openbaar Vervoer werd de opdracht gegeven verplicht Mondkapjes te dragen! Zij dienden gedragen te worden, niet voor de mond, maar over de ogen en de neus! Blijkbaar was dèze wijze veiliger voor de medemens, werd er gezegd. Voor de OGEN kon ik me nog voorstellen. Alleen al het zien van mijn medemensen met die –  in mijn optie – monsterlijke dingen op, sloeg de schrik me elke keer om het hart. 

Een opmerking daarover is wel op z’n plaats: Sommigen lieten hun fantasie de vrije loop door er creaties van te maken die best wel ‘leuk’ gevonden konden worden. Anderen hielden het simpel: zwart, wit of grijs. Toch prettig van het RIVM dat men dàt aan het volk overliet, hoe potsierlijk men eruit mocht zien…. Maar terug naar de buis: 

Als marionetten posteerde het drietal zich achter de lessenaars;  keurig op 1,50 meter van elkaar.  Ik zelf had me het jaar 2020 enigszins anders voorgesteld; van verbìnding en NIET verwijdering. Men weet op straat niet hoe snel MEN uit elkaar vliegt om de ‘anderhalve meter’ in acht te houden. Oila, ik speel het spel maar mee. 

Rutte trok zijn gezicht in de plooi, waardoor hij niet in de verleiding wilde komen nù al genietend te vertellen wat men in het Torentje had bedacht! ‘Landgenoten’, zo begon hij. ‘De mondkapjes dienen deze week niet op het gezicht te worden gedragen maar op de schoenen en sandalen. Wij zijn van mening dat ‘iedere’ burger daardoor een prettiger en menselijker zicht op de omgeving houdt.  Ik slaakte een zucht van verlichting! Voor één keer had ik de neiging ze alledrie te omhelzen. Ik realiseerde me wel dat, met deze regeling, De Jonge niet zo blij zou zijn. Immers, dan zouden zijn schoenen onzichtbaar worden! Maar in een Democratie als Nederland toch is – hòòg in het vaandel heeft  staan – geeft de meerderheid van de stemmen altijd de doorslag, toch…..??? Dat is ons recht.  Daar zijn we trots op!

Volgende week zit iedereen vast weer aan de buis gekluisterd wat men nù weer bedacht heeft. Ik kijk er rijkhalzend naar uit!!!!

VerhaalperMens wil de stemmen laten klinken zoals ze bedoeld zijn. De verhalen spreken voor zich. Daarom kiezen we ervoor om de ingezonden teksten niet aan te passen of te redigeren. Wel voegen we aan elke bijdrage een samenvattende inleiding toe.

Stap in jouw toekomst!

Vandaag delen we trots een wel heel bijzonder verhaal: ‘Stap in jouw toekomst’, ons lanceringsfilmpje. Stichting Volksbond Streetcornerwork gaat namelijk vanaf nu verder onder de naam perMens

Neem je ook een kijkje op onze nieuwe website, permens.nl?

VerhaalperMens blijft bestaan als verhalenkanaal van perMens, een plek waarin mensen in een kwetsbare positie zelf het woord nemen. We kijken door hun ogen en lopen met hen mee. Elk verhaal telt. Elke stap telt.

Verlangen naar zekerheid en routine

Annemarie woont nu zelfstandig, nadat ze op verschillende woonlocaties van VBSCW onderdak vond. Ze werkt als secretaris van een kerngroep. Annemaries dochters wonen bij haar ouders in Hoofddorp.

In haar vorige bijdrage vertelde Annemarie hoe ze leeft met een milde vorm van borderline en hoe ze manieren heeft gevonden om daarmee om te gaan. Deze keer vertelt ze hoe de onzekerheid die deze coronacrisis met zich meebrengt, voor haar extra pittig is. Routines en vastigheid die haar zo hielpen, zijn verdwenen. Annemarie voelt zich niet helemaal lekker, niet helemaal zichzelf. Lees haar wederom goudeerlijke verhaal hier:

“Corona…..er valt nog weinig over te zeggen, wat er nog niet over gezegd is… Het leven (om het maar zo te noemen) begint heel langzaam aan weer. We mogen weer reizen…..we  mogen weer beetje bij beetje werken….. en de regels versoepelen weer ietsje….. daar ben ik absoluut blij voor…maar, ik blijf het gevoel hebben dat we nog een golf van…..krijgen.

Allereerst ben ik super blij dat we weer mogen reizen: mijn kinderen gaan met hun nichtje en mijn ouders op vakantie, en in die periode ga ik naar België, naar mijn beste vriendin !! Toen de lock down begon, zou ik nl dat weekend naar haar toe gaan ivm haar verjaardag, dus dat vieren we gewoon alsnog !!! 

Het blijft natuurlijk een risico: kunnen we weer terug ?? En dat blijft onzeker, helemaal als je op het nieuws ziet dat delen van bv Duitsland weer in lock down zijn. Ik zelf denk nl ook dat we nog een golf van besmetting krijgen, en dat we voor een 2e keer weer volledig lam gelegd worden. Persoonlijk blijf ik daarom ook moeite hebben om het normale leven weer op te pakken. Geen zekerheid, geen 100 % positieve berichten….. het brengt mij best wel in de war als ik heel eerlijk ben. 

En in mijn geval niet alleen rond Corona…… ik vind het heel moeilijk om weer mijn routine te krijgen wat ik eindelijk had voor al deze shit. Ik merk dat ik heel erg in mijn emoties heen en weer schiet, terwijl ik juist zo blij was dat ik in mijn dagelijkse leven enige routine en vastigheid had, wat ook absoluut helpt bij mijn borderline…. Ik kan op de een of andere manier gewoon niet terugschakelen in hoe het moet, hoort en het best werkt voor mij. 

Corona treft dus niet alleen de bedrijven , maar ook absoluut de mensen met persoonlijkheidsstoornissen, en voor hun is juist zo belangrijk dat het allemaal gaat zoals t gaat: routine, regelmaat en vastigheid. Ik hoop daarom dat ik snel mezelf weer een beetje terugvindt, want ik voel me op dit moment helemaal  niet ok, helemaal niet mezelf……En dat trekt zich helaas door in mijn dagelijkse bezigheden: werk, familie contact, en er zijn voor mijn vrienden (die er wel altijd zijn voor mij ).

Ik bekijk het van dag tot dag, net als heel Nederland, net als heel de wereld….. maar juist voor mij persoonlijk zou het heel veel schelen als ik n beetje weet waar ik aan toe ben.”


Zelfs met een engelachtig uiterlijk, kampt Annemarie met coronaduiveltjes.

VerhaalperMens wil de stemmen laten klinken zoals ze bedoeld zijn. De verhalen spreken voor zich. Daarom kiezen we ervoor om de ingezonden teksten niet aan te passen of te redigeren. Wel voegen we aan elke bijdrage een samenvattende inleiding toe.

Vertraging

Michaël Smeding werkt als ondersteunend begeleider in een maatschappelijke opvang in Amsterdam-West. Hij zond een derde #VerhaalperMens in, wederom een beschouwende, tedere pennenstreek die oproept tot overdenken en overwegen. Deze keer staat hij stil bij de moeilijke verhouding die hij heeft met onthaasting en tot rust komen. Hij is gek op actie, gek op doelen en vreest de leegte die ontstaat als haast wegvalt. Herkenbaar?

‘Haast maakt meer kapot dan me lief is. Ik kom er niet makkelijk af. Haast confronteert me met mijn leegte. Ik vind het moeilijk om die leegte er te laten zijn.
Waarom haast ik me? Omdat ik niet kan wachten. Wachten op het júíste moment. Als ik een doel heb, wil ik het nu halen. Want als ik het gehaald heb, voel ik me goed. Dat duurt dan even. Even, tot er weer een nieuw doel in zicht komt, om te halen. Ik ben gek op doelen. Ik ben vooral gek op actie. Als ik doelen haal, in beweging ben, voel ik me gezien. Geliefd, misschien wel, als het de juiste doelen zijn. Of de juiste actie.
Ik kan mezelf heel erg voor de gek houden. Want ondertussen heb ik geen oog meer voor de kleine dingen. Ik overzie ze makkelijk. Teer en kwetsbaar zijn ze soms. Gevoelens van anderen of mezelf. Gevoelens die geen belang hebben bij een groter doel, of een nog betere actie. Behoefte aan rust. Om gewoon te weten dat het goed is.’

Als ik wat langer op dit virtuele kruispunt blijf staan, durf ik dan voor de kronkelweg te kiezen?

Terra Noi: Plantenterrariums maken in een ontspannen sfeer

Maria Martinez Garcia is begeleidster op De Brecht, een woonvoorziening van VBSCW voor bewoners met langdurig psychiatrische problemen. Zij geloof enorm in zinvolle dagbesteding die cliënten in contact brengt met de natuur. Daarom startte ze het project Terra Noi: het maken van kleine plantenterrariums in glazen potten. Het project loopt erg goed en de door cliënten gemaakte terrariums worden vlot verkocht. Herman, die al eerder stukjes schreef voor VerhaalperMens, is één van de enthousiaste deelnemers. Hij schreef het volgende over Terra Noi:

“Het is heel leuk om terrariums te maken. Samen met mijn ondersteuner mevrouw Maria maak ik hier op de Brecht alweer sinds enige tijd terrariums.

Mevrouw Maria helpt mij hiermee en wij hebben er al een aantal van verkocht onder andere aan mevrouw Bernadette. Het werk op zich is heel ontspannen. Hoewel je dan dus ook egwel goed moet opletten dat je de glazen pot niet breekt. Vooral met de onderste laag steentjes moet je gewoon super voorzichtig zijn. Dan de aarde eroverheen en de plantjes planten en nog wat mos en gekleurde steentjes hier en daar en alweer eentje klaar!”

Herman toont trots zijn plantenterrarium

VerhaalperMens wil de stemmen laten klinken zoals ze bedoeld zijn. De verhalen spreken voor zich. Daarom kiezen we ervoor om de ingezonden teksten niet aan te passen of te redigeren. Wel voegen we aan elke bijdrage een samenvattende inleiding toe.

De cliëntenraad komt weer fysiek bij elkaar

De cliëntenraad van VBSCW kwam deze week voor de eerste keer in maanden weer samen om te vergaderen in de Jan Rebelstraat. Op veilige afstand, maar wel met heerlijke taart van de jarige Rachab. Ondervoorzitter Arjan zette een mondkapje op in de metro, opende de vergadering en maakte een paar filmpjes. Kijk hier voor een kleine impressie van de eerste fysieke vergadering:

Het kunstatelier van LAGA is weer open!

De Buurtkamers gaan weer open: binnen de mogelijkheden van de coronamaatregelen is het weer mogelijk op afspraak langs te komen voor koffie of aan een activiteit deel te nemen. Ook de Living Art Gallery Amsterdam-ateliers gaan weer door in Buurtkamer De Moddermolen. Elke dinsdag, van 10u. tot 12u. en van 13u. tot 15u. Bel je eerst even om een afspraak te maken? 

Lees hier een #VerhaalperMens van Madzy over een LAGA-workshop op een woonlocatie van VBSCW. Lydia komt één minuut langs en krabbelt haar onrust doeltreffend in blokjes op papier:

“Voor de ene kan de workshop van twee uur niet lang genoeg duren. Hierdoor loopt het vaak uit, omdat men net lekker op gang komt of iets wil afmaken. Voor de ander is twee uur veel te lang. Er gebeurt dan te veel in het hoofd, wat voor chaos of drukte zorgt en de concentratieboog verkleint. 

Om de anderhalve meter afstand te kunnen bewaren, kunnen maximaal drie deelnemers meedoen. Op deze locatie heb ik al wekelijks drie vaste deelnemers. Men tekent zich vooraf in op een lijst. Vandaag kwam Lydia langs, ze vroeg of ze mee mocht doen? Een van de vaste deelnemers was uitgevallen, dus er was een stoel vrij. “Ik voel me zo onrustig!,” zegt ze. “Er is een plek vrij, kom maar zitten.” antwoord ik.

Ze gaat zitten en krijgt een kopje koffie: “Zwart met een beetje water, graag.” Even is er onduidelijkheid. “Wil je een glaasje water erbij, of moet ik wat water in de koffie doen?”, vraag ik. “Ik wil water in mijn koffie, want dan kan ik deze snel opdrinken, snap je?” 

Gauw daarna begrijp ik precies wat ze bedoelt. Op haar verzoek krijgt Lydia papier, een pen lag al op tafel. En voor ik haar kon vragen welk materiaal ze wilde gebruiken, was ze al gestart met wat ze had. Rats, rats, rats, ze tekent vluchtig met de pen op het papier. Een vierkant werd een kubusachtige voorstelling, nog een vierkant werd een blokje… en nog één.

“Zo, hoe laat is het?”, vraagt ze. “13.48”, zeg ik. Ik geef de precieze tijd, want toen ze 13.45 binnenkwam vroeg ze ook naar de tijd en ze moest om 14.00 weg. In precies een minuut had ze haar one-minute-art getekend. Dat is al wat ze nodig had om de onrust voor even uit haar hoofd te halen: een pen, een vel papier, een kopje koffie en één minuut.”

Lydia’s one-minute-art

Bekijk voor meer info de Facebookpagina van LAGA.

Buurtkamer Kostelijk is weer open! Een filmverslag

Buurtkamer Kostelijk, een bijzondere buurtkamer in Amsterdam Oud-West die door de bezoekers zelf wordt bemand en gerund, is sinds 1 juni weer open! Weliswaar dwingen de coronamaatregelen tot het zoeken naar nieuwe manieren om samen te komen, maar het is alvast erg tof dat mensen elkaar weer face-to-face kunnen zien en er weer leven in de brouwerij is!  

Op afspraak en in kleine groepjes gaan er weer koffie-uurtjes door, de Vrouwengroep komt opnieuw samen, de fietsenmaker is weer aan de slag, met gezichtsmaskers op hervatten deelnemers de Nederlandse les. En de Toneelgroep leeft zich in kleinere groepjes en in de buitenlucht uit. Bekijk dit vrolijke filmpje, gemaakt door de Foto- en Filmschool van VBSCW, onder de bezielde leiding van Pino Gorin:

Afstand houden, mondkapjes… wat een gedoe!

In haar zevende bijdrage vertelt de zestigjarige Rachab dat ze wasbare mondkapjes heeft gekregen, zodat ze gebruik kan maken van het openbaar vervoer en weer kan koken op de woonvoorziening van VBSCW in de Jan Rebelstraat. Rachab moet nog wennen aan de mondkapjes en die gekke anderhalve meter, wat een gedoe! Rachab kon zich voor het eerst in maanden laten wegen bij de diëtiste en is blijkbaar vijf kilo afgevallen. Het werk via het uitzendbureau is nog steeds stilgevallen en het land waar ze zo graag op vakantie wil is nog niet bereikbaar. Lees Rachabs verhaal hier:

“maar met mondkapje overal in de bussen in conection als er meer mensen in de auto zitten.en ook in de trein . en die dingen zijn duur.minimaal 5 euru per stuk.

hier in de buuurt bij de kofieschop wordt het gemaakt en je kan kopen 5 euro per stuk. maar het is wasbaar.ik kan weer koken op de janrebelstraat. daar is het rustig alles is normaal. er wordt wel gekort in de aanwezigheid uren.ik mag twee uren koken in plaats van 4 uren . voor de rest van de tijd ben ik thuis. boodschappen doen. folders in de bus doen.ik mocht de dietiste niet meer bezoeken maar dat mag nu weer.maar via de zijdeur niet via de hoofdingang  , bij de Reinaldahuis waar de huisartsen en verpleegkundigen zitten.omdat het 2,5 maand duurde voordat ik kon wegen was ik 5 kilo minder geworden dat kon ik niet weten dat ik aan het afvallen was omdat door de corona crisis hadden we geen bezoek kunnen brengen.. maar de apooteek deur is nog steeds dichtgetimmert. en overal is het 1,5 meter afstand houden.zo is leven een beetje weer op gang gekomen.

het is wel een beetje vervelend dat overal je moet nadenken 1,5 meter afstand houden en ik vind die mondkapjes een vervelende ding en een gedoe..

zo breng .ik mijn weken om kan nog niet helemaal normaal beginnen met werken omdaat niet alles is normaal opgang. gekomen ik heb een baan maar

kan nog beginnen alles licht stil bij de uitzendburua.ik wil met vakantie  de land die ik wil bezoeken is niet toegangke lijk.dat is lastig.ik hoop dat het dit jaar nog toegangkelijk wordt.”

VerhaalperMens wil de stemmen laten klinken zoals ze bedoeld zijn. De verhalen spreken voor zich. Daarom kiezen we ervoor om de ingezonden teksten niet aan te passen of te redigeren. Wel voegen we aan elke bijdrage een samenvattende inleiding toe.