Daklozenopvang met allure op cruiseschip Aurora

Aan het Spaarne, de rivier die door Haarlem stroomt, ligt het statige cruiseschip ‘Aurora’ aangemeerd. Normaal gezien vaart dit schip tijdens de wintermaanden naar kerstmarkten in Duitsland, maar het coronavirus verandert alles. De komende, koudere maanden blijft het cruiseschip in Haarlem en wordt het omgetoverd tot een bijzondere opvangplek voor dakloze mensen. Yolanda Veerhuis, regiomanager bij perMens, vertelt in een interview trots over dit bijzondere initiatief.

Goedemiddag Yolanda, wat een mooie plek is dit!

Ja, hé! Een opvangplek aan het water, maar ook pal in de stad! Een plek waar elke bewoner een eigen ‘hut’ krijgt, waar koperen relingen en een kroonluchter het decor vormen. Echt heel bijzonder. We zijn opgetogen dat we hier vanaf woensdag dakloze mensen zullen opvangen.

Wie komen hier de komende vierenhalve maand wonen?

Aurora heeft drieënzeventig hutten, daarvan gaan we een deel gebruiken om vijfendertig mensen een slaapplek te geven. Het gaat om economisch daklozen – mensen die door financiële tegenslag dakloos zijn geworden – en ook dakloze mensen die met verschillende problemen kampen, de zogenaamde ‘OGGZ-doelgroep’. We hebben met de Gemeente Haarlem afgesproken dat er vijftig mensen welkom zijn als het de komende maanden echt heel koud wordt, bij een gevoelstemperatuur van – 10 graden.

Leidde de coronacrisis tot deze nieuwe opvangplek? 

Ja, de opvang van dakloze mensen verandert aanzienlijk. Mensen kunnen bijvoorbeeld niet langer kamers delen, stapelbedden zijn uit den boze. Dus zijn er meer plekken en locaties nodig, bovendien groeit ook in Haarlem het aantal economisch daklozen in deze tijd. Tijdens de eerste golf is een sporthal ingezet, maar die wordt nu nog gebruikt om te sporten. De wachtlijsten groeien. Dus zocht de Gemeente Haarlem naar alternatieven. Zo’n alternatief bieden we met Aurora, hier komt een heel bijzondere 24-uursopvang.

Beschrijving: Macintosh HD:Users:marie:Desktop:Foto’s Aurora:IMG_9540.JPG
Elke gast krijgt een hut met eigen badkamer en toilet

Is het ingewikkeld om dit schip klaar te maken voor opvang?

Het vraag wel wat werk en een goede samenwerking, maar dat is juist een leuke uitdaging! Op het dek is er bijvoorbeeld een overdekte plek die de enige rookruimte wordt. Daar leggen we nu zelf een vloer in, want het is enorm belangrijk dat we zorg dragen voor dit mooie schip en dat we het, als de winteropvang voorbij is, weer netjes achterlaten. 

We werken nauw samen met verschillende partners: met de politie, de Gemeente Haarlem, de GGD, andere zorgorganisaties, ga zo maar door. Het beveiligingsbedrijf Alpha Security zal 24/7 aanwezig zijn en de ontvangstbalie bemannen. We gaan ook een stageplek bieden voor iemand die bij Howie the Harp de opleiding tot ervaringsdeskundige volgt. We hebben een heel nieuw team samengesteld, dat aangestuurd zal worden door teamleider Lilian Starrenburg. We moeten veel schakelen en overleggen.

Heb je er vertrouwen in dat dit goed zal lopen?

Ja, absoluut. Mensen kunnen maandenlang op een bijzondere plek wonen. Een eigen hut, een groot bed, een eigen badkamer, maar ook een erg mooie eetruimte: dat zorgt allemaal voor belangrijke stukjes rust, stabiliteit en waardigheid. Dit wordt een plek waar mensen echt tot zichzelf kunnen komen. Natuurlijk zijn er ondersteunende begeleiders en ambulante begeleiders aanwezig. Er zullen daarnaast ook medewerkers voor werk en activering zijn, want we zetten in op zelfregie en zelfstandigheid: de bewoners gaan zelf winkelen, maaltijden koken en samen schoonmaken. Daarnaast zijn er ook mogelijkheden voor dagbesteding bij andere zorgpartners in Haarlem, waar we mee gaan samenwerken. 

Waar hoop je op?

Het is een prachtige kans om mensen op zo’n bijzondere plek op te vangen. Het is belangrijk om ze te ontvangen met een gastvrije en attente houding, daarom zullen we zeker welkomstpresentjes op de hoofdkussens leggen. Als je mensen op een respectvolle manier ontvangt, dan straalt dat meteen door, daar geloof ik in.

We mogen Aurora gebruiken, maar ook de kapitein en twee bemanningsleden blijven op het schip slapen. Zij zijn verantwoordelijk voor de veiligheid van ons allemaal en dragen zorg voor de installaties van het schip, waaronder de watervoorziening en de riolering. We zullen er alles aan doen om samen met de bewoners zorg te dragen voor dit schip. Aurora biedt een belangrijke kans aan onze cliënten, om op adem te komen en belangrijke stappen te zetten naar meer zelfstandigheid. En het is ook een belangrijke kans voor perMens, want voor het eerst gaan we in Haarlem naast het straathoekwerk ook opvang bieden!

Yolanda Veerhuis op het dek van de Aurora

Interview door Marie Meeusen

Dit interview met Yolanda is het eerste deel van een reeks verhalen over de daklozenopvang op het cruiseschip Aurora. Wordt vervolgd op VerhaalperMens!

Zonnestralen en sociaal isolement

Bonita begon vorig jaar in Buurtkamer De Moddermolen als vrijwilligster. Ze genoot enorm van het werk en de sociale contacten. Ze zette haar creativiteit in bij de nieuwe Living Art Gallery Amsterdam en keerde stilaan terug in het arbeidsproces.

Corona nam in één klap haar dagbesteding weg. Bonita laafde zich aan de warme zonnestralen en startte vol energie weer op De Moddermolen, toen dat in andere vormen weer kon.

Bonita is blij dat ze twee zoons heeft en beseft heel goed hoe groot de dreiging van sociaal isolement is voor veel mensen.

‘In maart gooide Corona ook behoorlijk mijn weekritme in de war. Vorig jaar starte ik in De Moddermolen als vrijwilligster op de dinsdag en daar kwam al snel de maandag bij. Voor mij een unieke mogelijkheid om terug te keren in het arbeidsproces en te gaan doen wat ik graag wilde. Ik vond het heerlijk om die 2 dagen daar aanwezig te zijn en met de cliënten samen te werken aan het koken van een warme maaltijd op de maandag, de gesprekken in de vrouwengroep en mijn creatieve ‘ei’ kwijt te kunnen op de dinsdag in de, net nieuw, vorm krijgende ‘Living Art Gallery Amsterdam’.

Van de ene op de andere dag viel ook voor mij mijn opgebouwde dagbesteding dus weer weg en was ik samen met mijn 2 jong volwassen zoons 24/7 thuis. Niet wetende wat het ons allemaal zou brengen was dat best spannend. Gelukkig was daar al snel de zon en het mooie weer en heb ik mij gericht op veel uren buiten doorbrengen aan de prachtige Gaasperplas. Ik heb de zonnestralen opgezogen tot in het diepste van mijn ziel en heb het mijn batterij laten opladen om vol energie weer te starten toen dat kon. 

Door de veranderde indeling van de groepen en de hoeveelheid mensen die tegelijk op de locatie aanwezig konden en mochten zijn was dat alleen de dinsdag maar de voldoening om weer op pad te gaan was er niet minder om. We hebben de locatie voorzien van de door de kerngroepen gemaakte stukken tijdens de kerngroepen dag in het ‘Living Art Museum’. En met het kleine groepje hebben we onze draai wel weer gevonden.

Ik hoop voor iedereen dat we de hele periode snel achter ons kunnen laten want het is voor niemand een pretje. Ik ben blij dat ik mijn zoons om me heen heb en begrijp heel goed dat een sociaal isolement een serieus dreigende bijkomstigheid van Corona is.
Dat we elkaar maar snel weer gaan zien zonder beperkingen in het contact.’

Bonita aan de slag in de Living Art Gallery Amsterdam

VerhaalperMens wil de stemmen laten klinken zoals ze bedoeld zijn. De verhalen spreken voor zich. Daarom kiezen we ervoor om de ingezonden teksten niet aan te passen of te redigeren. Wel voegen we aan elke bijdrage een samenvattende inleiding toe.

Eindelijk een eigen woning, eindelijk weer hoop

Telefonisch interview met Sabrina (afgenomen op 17 september 2020)

Zes jaar na een ernstig verkeersongeluk dat haar leven op de kop zette, heeft Sabrina (22) eindelijk zicht op een woning die aangepast is aan haar rolstoel. Het vooruitzicht van een eigen stek brengt na een lange lijdensweg rust, nodig voor haar herstel, en ook ruimte voor haar dromen.

Hoe zag je leven eruit toen je het ongeluk kreeg? 

‘Ik was net begonnen met het examenjaar van het vmbo en danste in een brassband. Dansen was mijn leven: van zodra ik kon lopen, zette ik danspasjes. Ik droomde ervan mijn passie voor dansen te delen met jongeren. Op 11 september 2014 werd ik aangereden toen ik de straat overstak. Ik overleefde het ongeluk als bij wonder, maar hield er wel een gecompliceerde openbeenbreuk aan over, die het begin was van een helse lijdensweg.’

Kon je je school nog afmaken?

‘Ja, ook al had ik de eerste drie maanden gemist, ik slaagde er toch in het examenjaar te voltooien. Maar ik moest ook opnieuw leren lopen. Ik begon aan de mbo-opleiding cultureel organiseren, maar moest om de haverklap naar het ziekenhuis. Daarnaast kreeg ik last van uitval in mijn benen, eerst in het linkerbeen, daarna in beide benen. Ik was zo boos om wat me overkomen was en miste te veel school. De ondersteuning die me bij aanvang van de opleiding beloofd was, viel tegen. Uiteindelijk ben ik gestopt.’

Heb je daarna nog geprobeerd om te studeren?

‘Ik wil dolgraag een hbo-diploma halen, dus in februari 2017 begon ik met de mbo-opleiding sociaal werk. Hetzelfde verhaal herhaalde zich. Omdat er nog geen diagnose was gesteld, werd mijn hele dossier niet voldoende serieus genomen. Ik miste opnieuw de steun die ik echt nodig had en in 2018 werd mij verteld dat ik moest stoppen omdat ik te veel gemist had. Dat gebeurde zonder overleg, ik kreeg niet de kans om voor mezelf op te komen. Ook werd ik steeds zieker. Toch besloot ik om een baantje te nemen bij de Action. In die tijd woonde ik in een studentenhome in Haarlem.’

Maar het ging steeds slechter met je gezondheid?

‘Ja, de uitval werd steeds erger, ik belandde in februari 2019 op de eerste hulp en doorliep dagenlang allerlei onderzoeken, kon op de duur mijn benen niet eens meer bewegen, mijn arm raakte ook verlamd, mijn gezicht ging zelfs hangen. Ik had niets meer aan krukken of een rollator en belandde in een rolstoel. Werken lukte uiteraard ook niet meer. Ik trok noodgedwongen weer bij mijn ouders in omdat ik hun hulp overal bij nodig had, ook financieel. De uitkering die ik kreeg was heel laag: zo’n honderd euro. 

Uiteindelijk kreeg ik de diagnose van FNS: een functioneel neurologische stoornis. Het komt er op neer dan mijn hersenen sinds het ongeluk verstoorde signalen aan mijn lichaam geven, waardoor ik dus zware verlammingsverschijnselen heb.’ 

Heeft die langverwachte diagnose je geholpen?

‘Het heeft me wel geholpen om het ongeluk wat meer een plek te geven, maar in de praktische zin heeft het me niet echt geholpen. Ik botste steeds weer op gesloten deuren. Omdat ik in de tussentijd in Haarlem had gewoond, had ik geen recht op urgentie, daarvoor moet je twee aaneengesloten jaren ingeschreven staan bij de gemeente Amsterdam. De flat van mijn ouders is te klein en heeft trappen, is ontoegankelijk voor een rolstoel. Ik voelde me opgesloten en erg depressief, had veel pijn, ik wilde er zelfs een eind aan maken.’

Toen kwam Marleen op je pad?

‘Ja, via een verwijzing van de huisarts werd ik doorgestuurd naar Streetcornerwork (onderdeel van perMens, red.).Mijn begeleidster Marleen leerde ik vorig jaar in augustus kennen. We bleken allebei dol op honden te zijn: ik heb er twee, zij heeft er zelfs drie! Het eerste uur hebben we alleen maar over honden gepraat. Ik voelde gelijk een klik en durfde haar mijn verhaal te vertellen, iets wat ik echt moeilijk vind. Eindelijk was er iemand die naar me luisterde, die me begreep en niet oordeelde! Ze snapte hoe zwaar ik het had: van iemand die dansend en springend door het leven ging, was ik veranderd in een afhankelijke rolstoelpatiënt, die met twee honden opgesloten zit in het huis van haar ouders.’

Shadow (links) en Jimmy (rechts)

Hoe heeft ze je geholpen?

‘Nadat ze mijn verhaal had gehoord, besloten we dat het vinden van een eigen woning het belangrijkste was. Marleen heeft zich echt vastgebeten in de zoektocht en liet niet los. Terwijl anderen al lang waren afgehaakt, bleef ze mij bijstaan. Ze hielp me bijvoorbeeld met een hogere uitkering, ik wist niet eens waar ik recht op had en wie me daarmee kon helpen. In het begin zag ik haar wekelijks. 

Op 20 januari hadden we een afspraak bij de gemeente. Marleen ging mee. Die dag was mijn oma in Aruba overleden, zij had dit via mijn vader gehoord en het was fijn dat ik dit ook met haar kon delen zonder dat deze droevige gebeurtenis het gesprek bij de gemeente verstoorde. In het gesprek was ze enorm fel, ze bleef aandringen op hulp en benadrukken hoe uitzichtloos mijn situatie was. De vrouw van de gemeente besloot een uitzondering te maken op de regel dat je twee jaar ingeschreven moest zijn in Amsterdam. Toen ging het balletje aan het rollen.’

Kreeg je toen alsnog een urgentie?

‘Nee, in april kreeg ik wel een indicatie voor een rolstoelwoning. Zo’n indicatie is vier jaar geldig en zorgt er niet voor dat je naar voren wordt getrokken. Verder bleef het allemaal behoorlijk uitzichtloos: ik had geen recht op een traplift of scootmobiel, er kon geen helling worden aangelegd voor het flatgebouw waar ik nu nog steeds bij mijn ouders woon. Marleen bleef zoeken naar oplossingen, zij heeft bijvoorbeeld een nieuwe rolstoel voor me geregeld.            

Alles werd ook nog eens aanzienlijk vertraagd door de coronacrisis, afspraken werden afgezegd en wat nog door kon gaan, moest telefonisch, zelfs mijn gesprekken met Marleen en mijn psycholoog. Het was enorm zwaar. 

In juli dit jaar werd ik gebeld: ik was één van de vijftien mensen in een rolstoel die geselecteerd waren voor een pilotproject en zou alsnog een normale woning krijgen die aangepast wordt aan mijn leven in een rolstoel!’ 

Wauw, eindelijk! Is er ondertussen een woning voor je gevonden?

‘Eind augustus kreeg ik een verlossend telefoontje: ze hadden een driekamerwoning voor me gevonden in Nieuw-West! Vier dagen later kon ik al gaan kijken: wat een fijne plek, in vergelijking met de flat van mijn ouders waarin ik me amper kan bewegen! Ik kreeg ondertussen ook te horen dat de aanpassingen zijn goedgekeurd. Ik wacht vol spanning op de volgende stap: wanneer krijg ik het huurcontract?’

Sabrina durft weer over de toekomst te dromen

Je kijkt echt uit naar een eigen plekje, dat is duidelijk!

‘Ja, dit betekent zoveel voor me, het geeft me hoop. Voordien was er niets om naar uit te kijken, het voelde alsof de hele wereld tegen mij was. Nu durf ik weer te dromen. Ik hoop dat een eigen woning me de rust zal brengen om echt beter te worden, ik droom ervan om op een dag weer uit die rolstoel te kunnen. Ook al voel ik nog steeds woede, ik voel ook meer wijsheid en acceptatie, het is nu duidelijker dan ooit wat ik wil doen in dit leven.’

Wat kan de wereld nog verwachten van Sabrina?

‘Marleen is een rolmodel: ik besef nu dat ik ook jongerenwerker wil worden en hoop dat ik via het 21+-traject alsnog word toegelaten op de hbo-opleiding sociaal werk. Ik weet dat er nog veel meer mensen zijn die geen uitweg zien in hun uitzichtloze situatie, ook jonge mensen. Dan wil ik diegene zijn die blijft herhalen: ‘Geef de moed niet op, op een dag komt het goed.’ Na zes jaar van pijn, tranen en woede, voel ik hoop. Die hoop wil ik door kunnen geven.’

Dank je voor het delen van je indrukwekkende, heftige en ook hoopgevende verhaal, Sabrina!

Interview door Marie Meeusen

De drukte missen

Annemarie vertelt in haar achtste bijdrage over haar werk in de Moddermolen, een buurtkamer van perMens in Amsterdam Centrum. De coronamaatregelen zorgen dat ze haar werk anders moet indelen. Annemarie mist de gezellige drukte van weleer. Gelukkig geniet ze ook van het mooie weer: 

‘Wat hebben we een mazzel met dit mooie weer !!! Je zou bijna vergeten dat we nog steeds te maken hebben met Corona, en dat zelfs sommige regels aangescherpt zijn. Dat wordt helaas ook wel eens vergeten als men erop uitgaat…..

Ik ben (nogmaals) wel ontzettend blij dat ik weer kan werken (dagbesteding), al is het dan wel enigszins aangepast. Ik werk bijvoorbeeld op dinsdag in Amsterdam Centrum in de buurtkamer Moddermolenstraat, voor de Corona maatregelen werkte ik daar op de maandag. Gezellig met de veegploeg, als manusje van alles en het verzorgen van de lunch voor de veegploeg. Omdat we daar niet meer met te grote groepen aanwezig mogen/kunnen zijn vanwege de Corona maatregelen, zijn we opgesplitst. Dat wil zeggen dat de veegploeg nu in twee groepen op verschillende dagen werken, en dat ik van de maandag naar de dinsdag verplaatst ben. Ik begrijp dat wel, maar vind het ook wel jammer. Ik vond het juist zo gezellig op de maandag, het was lekker druk en gezellig. Nu ik op de dinsdag werk, mis ik juist dat: de gezellige drukte !! Begrijp me niet verkeerd, vind het op dinsdag ook leuk, ik werk vast met 2 andere vrouwen, en dat is ook gezellig….maar toch anders.

Wat ook jammer is, omdat het een buurtkamer is, dat er veel minder inloop is. Normaal komt er wel eens een buurtbewoner binnen voor een kopje koffie, voor een praatje of eventuele hulpvraag. Dat is nu veel minder, waardoor het dus ook veel stiller is….

Het blijft dus voorlopig schommelen tussen Corona regels, werken, gezelligheid en wat is wijs…. Hoop maar dat we er toch een beetje naar uit kunnen kijken, dat het meeste snel weer terug naar normaal gaat…..dat helpt geestelijk namelijk ook. Bij mij helemaal, kan goed handelen naar het moment zelf, maar enige vastigheid brengt toch ook veel rust mentaal.’

Annemarie vierde de komst van het desinfectiepaaltje bij de buurtkamer.

VerhaalperMens wil de stemmen laten klinken zoals ze bedoeld zijn. De verhalen spreken voor zich. Daarom kiezen we ervoor om de ingezonden teksten niet aan te passen of te redigeren. Wel voegen we aan elke bijdrage een samenvattende inleiding toe.

Afkoeling

Annemarie ontpopt zich met een zevende bijdrage tot trouwe blogger. Deze keer schrijft ze over de welkome afkoeling na de hitte, haar inzet voor het feestcomité van Ruigoord, haar volgende trip naar België en haar naderende veertigste verjaardag. 

‘Hitte Golf……wie had dat nu nog kunnen denken in 2020…..het rare corona jaar !! Mensen zijn blij dat het weer wat is afgekoeld, want in die hitte, zonder normale contacten…..mensen vliegen elkaar nog net niet aan… En dat is helaas, maar waar, ook uit ervaren bron vernomen…. Maar dat komt allemaal wel weer goed, als iedereen weer verder kan, of tenminste een stapje verder dan de laatste maanden.

Ik heb ook het geluk gehad om in de Feestcomité Ruigoord dit jaar, en vind het ontzettend leuk om te doen, en ook deze kant van het jaarlijkse Ruigoord uitje !!! We zijn druk aan het vergaderen, Brainstormen, plannen, inkopen en hopelijk de 10e jaargang met een voldaan en gezellig gevoel afsluiten !! Yes !! Leuk vooruitzicht !! Ben echt vanaf het begin tot eind proces intensief 8 wk (straks in totaal. aantal metingen)….en dat is ook super leuk en interessant geweest, en geef me zeker weer op voor volgend jaar denk ik 

En ik ga ook lekker eind van de mnd weer naar Belgie, mijn vriendin opzoeken en helpen verven in huis. en dan op 3 oktober 2020 weer terug om mijn verjaardag te vieren…..WANT IK WORDT 40 JAAR JONG !! Hiep hiep hoera !!!’

Annemarie vermaakt zich in coronatijd ook met semi-professionele fotoshoots.


VerhaalperMens wil de stemmen laten klinken zoals ze bedoeld zijn. De verhalen spreken voor zich. Daarom kiezen we ervoor om de ingezonden teksten niet aan te passen of te redigeren. Wel voegen we aan elke bijdrage een samenvattende inleiding toe.

Ontvangen doet soms pijn, letterlijk

Dit is alweer de vierde bijdrage van Michaël Smeding. Hij werkt als ondersteunend begeleider in een maatschappelijke opvang in Amsterdam-West. Zijn bijdragen zetten steeds aan tot stilstaan, verstilling en observatie. In dit verhaal vertelt Michaël hoe er een bijtje op de ontbijttafel landt en zich voor zijn ogen uitvoerig begint te wassen. Michaël durft zich niet te bewegen omdat hij het tafereeltje niet wil verstoren… en dat doet een beetje pijn. Lees zijn zacht zoemende verhaaltje hier:

Geluksmomentje. Heerlijk zit ik in de ochtendzon. Het is nog niet zó warm, ontbijtje op schoot: zelfgemaakte muesli, met water en een banaan erin. Naast de Forsythia, nu een wat ruwige struik, in het vroege voorjaar een gele bode van wat er komen kan.

Ik zak onderuit, benen nog even uitrekken. Op nog geen vijfentwintig centimeter landt een bijtje doelgericht op een blad. Prachtig. Het begint zich te wassen. Voorpootjes tegen elkaar aanwrijven, oogjes wassen, voorpootjes tegen elkaar wrijven, oogjes wassen, een stuk of tien keer. Daarna de hals: voorpootjes tegen elkaar aanwrijven, haren wassen, voorpootjes tegen elkaar aanwrijven, haren wassen, drie keer (of zo?). Tijd voor de achter- en de bovenkant. Achterpootjes eerst goed schoonmaken, goed tegen elkaar aanwrijven, een seconde of vijf. Vleugeltjes wassen, doe maar zes keer. Achterkant, nou, vier keer? 

Wat een tafereel. Ik kan mijn ogen er niet van af houden. In eerste instantie schrok ik een beetje. Zo dichtbij? Ik hang nog in mijn stoel, ik wil niet bewegen. Mijn rug wil wel bewegen, ik zit niet lekker. Ik bedenk me dat ik nu iets kostbaars ontvang. Er wordt nu iets met mij gedeeld, ik mag ernaar kijken. Ik wil wel bewegen, voor mezelf. Ik wil niet bewegen, ik wil blijven kijken. 

Het bijtje verspringt van positie. Mijn adem beneemt me. Het kijkt me nu recht aan. Nog even een paar keer over het gezicht. Ik weet niet of het mij recht in de ogen kijken, ik weet ook niet of ik het recht in de ogen kijk.

Klaar. Het vliegt weg. Ontspannen. Ik heb mijn ogen uitgekeken. Kan ik Iemand bedanken? Dit ontvangen deed letterlijk pijn. Niet heel erg, maar toch. Het was het meer dan waard.

Er is een verschil tussen krijgen en ontvangen. Ik kan kritiek krijgen. Zoals Thomas Jefferson schrijft in “the man in the arena”, kan ik ervoor kiezen kritiek te ontvangen. Dat maakt het waardevol. 

Om iets te kunnen ontvangen is het nodig dat ik mijn handen leeg heb. Als ik vol zit, kan er niets meer bij.

Soms ben ik zo leeg dat ik geen kracht meer heb om mijn handen op te houden. Wat is het fijn om te weten dat Iemand mij kan ontvangen. Ik val in de Armen van Oneindig*.

*Hanne de Vries en Jannica van Barneveld: Armen van Oneindig.

Dubbel verwarrend

Annemarie blijft flink worstelen met de berichtgeving rond corona. We mogen weer meer maar er lijkt toch een tweede golf op komst? Ook vindt ze het naar dat er zulke gigantische geldbelangen van grote bedrijven meespelen bij de ontwikkeling van een coronavaccin. Ze probeert minder fanatiek het coronanieuws te volgen en kijkt enorm uit naar haar vakantie in België. Lees haar alweer zesde #verhaalpermens:

“Ik vind het maar dubbel…..en dubbel verwarrend: we mogen weer meer, waardoor je zou denken dat het een beetje de goede kant op gaat kwa Corona…… maar je blijft maar horen dat de meeste mensen toch nog een soort golf van uitbraak verwachten !! 

Gaat het dus nu de goede kant op, of is het stilte voor de storm ?? 

Het is natuurlijk zo en zo al een hele vreemde periode, en ik persoonlijk wil graag weten waar ik aan toe ben (goed nieuws/slecht nieuws…..ik wil het gewoon graag weten)……maar wel op een menselijke manier. 

Ik vond nl dat er in het begin alleen maar nieuws werd gebracht mbt het aantal besmettingen en overledenen. Pas later (veel later…..) hoorde je ook dat er toch mensen waren die het ook overleefde, en dat ze bezig waren om een vaccin te ontwikkelen. Alleen het nare daarvan vond ik weer, zodra het nieuws was dat ze wel  heel dicht in de buurt zaten, er ook gelijk achter aan kwam dat grote bedrijven interesse toonden (en er natuurlijk veel geld voor over hadden, want dat is nou eenmaal de economie). En BAM…..het menselijke deel was voor mij gelijk weg !! Het was gewoon een product waar aan verdiend kon worden, ik had alleen graag eerst de menselijke kant willen zien: eerst de mens helpen, degene die het het hardst nodig hebben, en dan klaar en voorbereid (en ja, dan mag er best wat verdiend worden), op een eventuele 2e golf…..

Ik kijk daarom ook niet meer zo fanatiek het nieuws (mbt corona…) want daar wordt je nou ook niet echt vrolijk van. Steek m’n kop ook niet in het zand, want dit is nou eenmaal wat er speelt in de hele wereld……

Maar ben blij dat ik toch even aan wat anders kan en mag denken, al is het maar voor twee weekjes (ga met mijn vriendin van al weer 20 jaar, mee terug naar België, nadat zij eerst een weekje bij mij is geweest)…….maar het geeft me wel weer een opgeladen gevoel en een soort kracht om er weer even tegen aan te komen….. zelfs in deze rare periode !!!”

Annemarie met mondkapje op de pont in Amsterdam

VerhaalperMens wil de stemmen laten klinken zoals ze bedoeld zijn. De verhalen spreken voor zich. Daarom kiezen we ervoor om de ingezonden teksten niet aan te passen of te redigeren. Wel voegen we aan elke bijdrage een samenvattende inleiding toe.

Kantlijn: ‘Het nieuwe, absurde normaal’

We plaatsen op VerhaalperMens ook ‘buitenpost’ van mensen in een kwetsbare positie. Daarom delen we vandaag twee teksten uit de Kantlijn-schrijfworkshop ‘Het nieuwe, absurde normaal.’

Kantlijn is een schrijverscollectief van mensen die de wind niet altijd mee hebben gehad én die van schrijven houden. De gratis schrijfworkshops worden na een online periode sinds kort weer fysiek gehouden, op maandag in Amsterdam-West en op vrijdag in Amsterdam-Oost. Heb je interesse om mee te doen? Bekijk dan de website van Kantlijn voor meer info!

Ada stelde zich een wereld voor waarin mondkapjes de ogen en schoenen bedekken en Roland liet zijn pen fantaseren over een samenleving waarin het gebruik van mobiele apparaten in het openbaar verboden is:

Verboden in het openbaar je i-phone te gebruiken – Roland

Tegenwoordig gebruiken veel mensen hun i-phone of één andere communicatie app. om in het openbaar intensief te gebruiken.Zwijgend zitten jonge mensen en volwassen mensen blind te staren op hun apparaten te drukken en hebben geen oog voor hun omgeving of voor hun medemensen.

De overheid wil met deze maatregel, weer de mensen socialiseren.Nu mensen niet kunnen wegkijken op hun i-phone moeten mensen weer ouderwets elkaar aan kijken.Vreemden kunnen weer met elkaar in gesprek komen. Als ze op de bus of tram wachten en over koetjes en kalfjes praten. De overheid wil met deze maatregel, mensen bewust maken dat je niet alleen op de wereld bent. Je vormt een gemeenschap. Je staat niet alleen. Ze willen bereiken dat er meer samenhorigheidsgevoel ontstaat.

Nu met het internet is de wereld kleiner geworden. Maar ook eenzamer geworden. Menselijk contact is niet meer nodig. Je kunt alles op afstand bestellen; eten kleding, reisjes zelfs huizen kopen, etc. Mijn cardioloog krijg ik zelfs niet lijfelijk te spreken ivm de pandemic. In plaats van een gesprek van persoon tot persoon word ik opgebeld door de cardioloog voor een gesprek.

Ja we zijn technisch vooruit gegaan. Maar we zijn sociaal armer geworden en we hebben apparaten die menselijk contact onnodig maken .We zijn materieel rijker geworden. Maar we zijn menselijk armer geworden.

Stay Safe ! And Stay Healthy !

Het nóg nieuwere normaal – Ada

Vol verwachting zat het Nederlandse volk massaal voor de buis om te horen wat premier Rutte voor opdrachten deze week had bedacht om het volk bezig te houden, de komende week. 

De anderhalve meter wierp zijn vruchten af;  mensen werden angstiger om vooral de ingestelde afstand van elkaar te houden. Maar de verrassing welke de regering bedacht had dit te compenseren was een feestje!! Gelijk een toneelstuk waar we allen onze bijdrage aan mochten leveren. 

Het RIVM – in samenspraak met de ‘regering’ – werden steeds creatiever in de uit te voeren opdrachten. Het werd steeds absurder. En daar het volk door de omstandigheden toch niet zoveel omhanden had vanwege de Lokdown die veel te lang duurde, sloeg zo langzamerhand de verveling toe. Men zat daarom op het puntje van de stoel toen het drietal – Rutte, de Jonge en Van Rijn – verschenen op het toneel.

Vorige week was de opdracht ál zo boeiend: Bij het gebruik maken van het Openbaar Vervoer werd de opdracht gegeven verplicht Mondkapjes te dragen! Zij dienden gedragen te worden, niet voor de mond, maar over de ogen en de neus! Blijkbaar was dèze wijze veiliger voor de medemens, werd er gezegd. Voor de OGEN kon ik me nog voorstellen. Alleen al het zien van mijn medemensen met die –  in mijn optie – monsterlijke dingen op, sloeg de schrik me elke keer om het hart. 

Een opmerking daarover is wel op z’n plaats: Sommigen lieten hun fantasie de vrije loop door er creaties van te maken die best wel ‘leuk’ gevonden konden worden. Anderen hielden het simpel: zwart, wit of grijs. Toch prettig van het RIVM dat men dàt aan het volk overliet, hoe potsierlijk men eruit mocht zien…. Maar terug naar de buis: 

Als marionetten posteerde het drietal zich achter de lessenaars;  keurig op 1,50 meter van elkaar.  Ik zelf had me het jaar 2020 enigszins anders voorgesteld; van verbìnding en NIET verwijdering. Men weet op straat niet hoe snel MEN uit elkaar vliegt om de ‘anderhalve meter’ in acht te houden. Oila, ik speel het spel maar mee. 

Rutte trok zijn gezicht in de plooi, waardoor hij niet in de verleiding wilde komen nù al genietend te vertellen wat men in het Torentje had bedacht! ‘Landgenoten’, zo begon hij. ‘De mondkapjes dienen deze week niet op het gezicht te worden gedragen maar op de schoenen en sandalen. Wij zijn van mening dat ‘iedere’ burger daardoor een prettiger en menselijker zicht op de omgeving houdt.  Ik slaakte een zucht van verlichting! Voor één keer had ik de neiging ze alledrie te omhelzen. Ik realiseerde me wel dat, met deze regeling, De Jonge niet zo blij zou zijn. Immers, dan zouden zijn schoenen onzichtbaar worden! Maar in een Democratie als Nederland toch is – hòòg in het vaandel heeft  staan – geeft de meerderheid van de stemmen altijd de doorslag, toch…..??? Dat is ons recht.  Daar zijn we trots op!

Volgende week zit iedereen vast weer aan de buis gekluisterd wat men nù weer bedacht heeft. Ik kijk er rijkhalzend naar uit!!!!

VerhaalperMens wil de stemmen laten klinken zoals ze bedoeld zijn. De verhalen spreken voor zich. Daarom kiezen we ervoor om de ingezonden teksten niet aan te passen of te redigeren. Wel voegen we aan elke bijdrage een samenvattende inleiding toe.

Stap in jouw toekomst!

Vandaag delen we trots een wel heel bijzonder verhaal: ‘Stap in jouw toekomst’, ons lanceringsfilmpje. Stichting Volksbond Streetcornerwork gaat namelijk vanaf nu verder onder de naam perMens

Neem je ook een kijkje op onze nieuwe website, permens.nl?

VerhaalperMens blijft bestaan als verhalenkanaal van perMens, een plek waarin mensen in een kwetsbare positie zelf het woord nemen. We kijken door hun ogen en lopen met hen mee. Elk verhaal telt. Elke stap telt.

Verlangen naar zekerheid en routine

Annemarie woont nu zelfstandig, nadat ze op verschillende woonlocaties van VBSCW onderdak vond. Ze werkt als secretaris van een kerngroep. Annemaries dochters wonen bij haar ouders in Hoofddorp.

In haar vorige bijdrage vertelde Annemarie hoe ze leeft met een milde vorm van borderline en hoe ze manieren heeft gevonden om daarmee om te gaan. Deze keer vertelt ze hoe de onzekerheid die deze coronacrisis met zich meebrengt, voor haar extra pittig is. Routines en vastigheid die haar zo hielpen, zijn verdwenen. Annemarie voelt zich niet helemaal lekker, niet helemaal zichzelf. Lees haar wederom goudeerlijke verhaal hier:

“Corona…..er valt nog weinig over te zeggen, wat er nog niet over gezegd is… Het leven (om het maar zo te noemen) begint heel langzaam aan weer. We mogen weer reizen…..we  mogen weer beetje bij beetje werken….. en de regels versoepelen weer ietsje….. daar ben ik absoluut blij voor…maar, ik blijf het gevoel hebben dat we nog een golf van…..krijgen.

Allereerst ben ik super blij dat we weer mogen reizen: mijn kinderen gaan met hun nichtje en mijn ouders op vakantie, en in die periode ga ik naar België, naar mijn beste vriendin !! Toen de lock down begon, zou ik nl dat weekend naar haar toe gaan ivm haar verjaardag, dus dat vieren we gewoon alsnog !!! 

Het blijft natuurlijk een risico: kunnen we weer terug ?? En dat blijft onzeker, helemaal als je op het nieuws ziet dat delen van bv Duitsland weer in lock down zijn. Ik zelf denk nl ook dat we nog een golf van besmetting krijgen, en dat we voor een 2e keer weer volledig lam gelegd worden. Persoonlijk blijf ik daarom ook moeite hebben om het normale leven weer op te pakken. Geen zekerheid, geen 100 % positieve berichten….. het brengt mij best wel in de war als ik heel eerlijk ben. 

En in mijn geval niet alleen rond Corona…… ik vind het heel moeilijk om weer mijn routine te krijgen wat ik eindelijk had voor al deze shit. Ik merk dat ik heel erg in mijn emoties heen en weer schiet, terwijl ik juist zo blij was dat ik in mijn dagelijkse leven enige routine en vastigheid had, wat ook absoluut helpt bij mijn borderline…. Ik kan op de een of andere manier gewoon niet terugschakelen in hoe het moet, hoort en het best werkt voor mij. 

Corona treft dus niet alleen de bedrijven , maar ook absoluut de mensen met persoonlijkheidsstoornissen, en voor hun is juist zo belangrijk dat het allemaal gaat zoals t gaat: routine, regelmaat en vastigheid. Ik hoop daarom dat ik snel mezelf weer een beetje terugvindt, want ik voel me op dit moment helemaal  niet ok, helemaal niet mezelf……En dat trekt zich helaas door in mijn dagelijkse bezigheden: werk, familie contact, en er zijn voor mijn vrienden (die er wel altijd zijn voor mij ).

Ik bekijk het van dag tot dag, net als heel Nederland, net als heel de wereld….. maar juist voor mij persoonlijk zou het heel veel schelen als ik n beetje weet waar ik aan toe ben.”


Zelfs met een engelachtig uiterlijk, kampt Annemarie met coronaduiveltjes.

VerhaalperMens wil de stemmen laten klinken zoals ze bedoeld zijn. De verhalen spreken voor zich. Daarom kiezen we ervoor om de ingezonden teksten niet aan te passen of te redigeren. Wel voegen we aan elke bijdrage een samenvattende inleiding toe.