Betrek jongeren in het bedenken van wat wel kan

Telefonisch interview met Marwan Fennich (afgenomen op 20 mei)

Marwan (25) is straathoekwerker bij VBSCW en speelde ook zaalvoetbal op het hoogste niveau, tot een blessure een stokje voor zijn dribbelende voeten stak. Marwan vertelt met veel liefde over zijn werk. Hij maakt zich zorgen om de financiële situatie van zijn jonge en kwetsbare cliënten. 

Je collega noemde jou een ‘kei op straat’. Wat maakt jou zo’n goede straathoekwerker?
Ik groeide op in een moeilijke buurt in Alphen aan den Rijn, was zelf een ‘boze jongen’ die veel op straat rondhing. Een straathoekwerker won mijn vertrouwen en inspireerde me. Ik haalde het mbo-diploma Sociaal-maatschappelijke Dienstverlening en werk sinds november 2018 als straathoekwerker in Uithoorn. Nu doe ik Social Work op het hbo. Ik begrijp de kracht straathoekwerk en weet hoe je onze doelgroep het best kan bereiken, jongeren die onbereikbaar zijn voor de gemeente en die de politie echt niet vertrouwen. 

Hangen deze jongeren ook nu op straat rond?
Juist meer. Ze kunnen niet naar school en hebben geen werk meer. Ze bewaren zeker niet altijd anderhalve meter afstand tot elkaar. Er ontstaat ook meer overlast in de wijken. Wij blijven met hen in gesprek.

Wat is de kracht van straathoekwerk?
Een vertrouwensband moet je rustig opbouwen. Ik benader de jongeren nooit meteen met zware vragen of moeilijke onderwerpen. Nadat ik mezelf heb voorgesteld, begin ik over koetjes en kalfjes, voetbal bijvoorbeeld. De volgende keer herkent de jongere me. Pas na een tijdje vertel ik dat ik kan helpen. Eerst de band, dan de begeleiding. Soms daag ik mezelf echt uit. Zo heb ik een tijdje met een groepje zaalvoetbal gedaan op zondag. Na een tijd kon ik contact leggen met de meest ‘boze jongen’ van het groepje, hij werd een van mijn eerste vaste cliënten.

Jongeren worden extra hard getroffen door de coronacrisis. Merk je dat ook?
Zeker. Als straathoekwerker bied ik ondersteuning op verschillende gebieden. Onze jongste cliënten, van 12 tot 17, wonen meestal nog bij hun ouders en krijgen zakgeld. De groep die ouder is (17-27 jaar) krijgt het nu financieel extra zwaar. Zij zijn bijna allemaal ontslagen of vinden geen banen meer. Bijna niemand van mijn cliënten is nog aan het werk.

Hoe komt dat?
Jongeren werken vaak onder tijdelijke contracten of via een uitzendkantoor, onder omstandigheden die geen zekerheid bieden. In zowat alle sectoren worden ze aan de deur gezet: de bezorger van auto-onderdelen wordt afgedankt, de afwasser in de horeca… en de vakkenvullers in de supermarkt moeten hun uren delen met meer jongeren. Inkomsten vallen terug of weg. Ook betalingsregelingen die eerder met hen zijn afgesproken, zijn niet meer te betalen.

Marwan (meest links) tijdens een buurt-bbq, voor de coronatijd. 

Dus komen ze op straat te staan?
Wij helpen: we bellen voor cliënten naar deurwaarders en bespreken samen de situatie. De deurwaarders die ik nu spreek, zijn gelukkig begripvol. Ze snappen dat de betalingsregeling lager moet. Maar dat neemt uiteraard mijn zorgen niet weg. We helpen veel jongeren nu bij het aanvragen van een uitkering.

Zie jij op korte termijn een oplossing?
Ik ben blij dat premier Rutte zich in de persconferentie gisteren (op 19 mei, red.) eindelijk ook tot jongeren richtte en hen vroeg om mee te denken. Jongeren moet je uitdagen en triggeren. Er moeten snel chillplekken komen waar afstand bewaard kan worden, stroperige processen met bestemmingsplannen helpen nu niet mee. Zorg ook dat er binnen de RIVM-maatregelen activiteiten ontstaan voor jongeren. Hen hierbij betrekken is superbelangrijk!

Interview door: Marie Meeusen

Liefdevoller naar dieren kijken en bloemen planten

We ontvingen een tweede handgeschreven brief van Wendela, die opnieuw getuigt van filosofische en ook ietwat gewaagde gedachten van de schrijfster. Wendela ziet het coronavirus als een kans voor de mens om zichzelf beter te leren kennen en de zaken radicaal anders aan te pakken, maar ze vreest dat we straks weer op oude voet verdergaan. Wendela houdt enorm van de natuur en vindt het vanuit dat oogpunt geen ramp als er miljoenen mensen dood zouden gaan. Lees de transcriptie van haar tweede, opnieuw bijzondere brief hier:

De originele handgeschreven brief (in de envelop zat ook een artikel uit Trouw):

De pijnbehandeling in het ziekenhuis is nog steeds niet hervat

Nadja is de 28-jarige secretaris van de cliëntenraad van VBSCW. Ze deelde enkele weken terug een filmpje op VerhaalperMens waarin ze eerlijk vertelde over haar lijdensweg. Nadja lijdt aan CRPS, een heel pijnlijke auto-immuunziekte. Sinds de coronacrisis uitbrak, is de pijnbehandeling in het ziekenhuis, die haar leven een stuk draaglijker maakte, stopgezet.

Nadja’s filmpje werd tientallen keren gedeeld. Haar inbox stroomde vol met steunbetuigingen. Maar helaas heeft het niet mogen baten: Nadja heeft nog steeds geen zicht op de voor haar zo belangrijke pijnbehandeling. Tot haar verbazing kreeg ze zelfs een boze reactie van het ziekenhuis. Nadja hoopt vurig dat haar behandeling spoedig hervat wordt. Verder is ze erg dankbaar om de initiatieven die overal uit de grond gestampt worden om kwetsbare mensen te helpen.

Hoi allemaal,

De laatste keer dat ik iets deelde op verhaalperMens, was het mijn filmpje over hoe mijn pijnbehandeling stop is gezet door het ziekenhuis, voor onbekende tijd door het corona virus. Dit filmpje is heel goed ontvangen op facebook, verhaalperMens en op youtube. Het filmpje heeft zelfs het ziekenhuis bereikt waar het om ging.

Helaas heeft het niet mogen baten, het is zelfs zo gegaan dat ik een boze secretaresse aan de lijn kreeg met de mededeling dat mijn arts behoorlijk kwaad was, vanwege de situatie. Ik begreep die reactie totaal niet, aangezien ik in mijn filmpje niet persoonlijk ben geweest, ik heb geen namen genoemd en heb naast mijn eigen verhaal ook stilgestaan bij de andere behandelingen die als gevolg van de corona crisis zijn stilgezet.

Tot op heden heb ik helaas niks meer gehoord van het ziekenhuis, en heb ik dus ook nog geen behandeling voor de pijn ondergaan. Dit is elke dag weer een gevecht.. Ik merk dat ik ergens wel een beetje onrustig ben of het filmpje ten nadelen gaat werken van mij, dat ze mij expres pas later inplannen of bellen betreft de hervatting. Dit zou uiteraard niet mogelijk moeten zijn, dus we houden vol en nemen de dag zoals hij komt. Ik hoop dat er snel verandering gaat komen en dat de behandeling voortgezet word aangezien er gister een nieuws bericht was dat de IC capaciteit weer op het normale level zit als “normaal”.

Nadja schildert veel: een kunstzinnige afleiding in coronatijd

Ik begrijp best dat er behandelingen stop gezet moesten worden, om de toestroom van corona patiënten te helpen, ik wil ook niet ondankbaar overkomen in mijn verhalen. Het enige wat ik wel fijn had gevonden en met mij denk ik meerdere mensen, was als de ziekenhuizen en de overheid, eerlijk waren geweest over de impact van het corona virus betreft bestaande behandelingen. Als het duidelijk was geweest, dat er tijdelijk minder tot geen behandelingen zouden plaats vinden, dan wist ik en anderen die afhankelijk zijn van een behandeling in ieder geval waar we aan toe waren. Ik neem niemand wat kwalijk, maar neem het feit wel kwalijk dat er verkeerde informatie naar buiten is gebracht waardoor het lijkt alsof je compleet aan je lot word overgelaten.

Laat ik dit verhaal afsluiten met een positieve noot, ondanks dat we er nog lang niet zijn wat het virus betreft en het kunnen terug keren naar een normale samenleving. Ik merk wel dat mensen een stuk vriendelijker zijn tegenover elkaar. Er worden allemaal initiatieven uit de grond gestampt om ervoor te zorgen dat de kwetsbare mensen in deze samenleving, alsnog boodschappen kunnen krijgen, of simpelweg iemand hebben om zo nu en dan een praatje mee te maken (via de telefoon, skype etc.) 

En zoals ik in mijn allereerste verhaal al zei, de mensheid is goed in aanpassingen maken. Dit blijkt wel door hoe wij ons hier met zijn allen doorheen slaan. Ondanks de mindere en soms eenzame momenten, komen we hier uiteindelijk allemaal sterker uit – daar ben ik van overtuigd!

VerhaalperMens wil de stemmen laten klinken zoals ze bedoeld zijn. De verhalen spreken voor zich. Daarom kiezen we ervoor om de ingezonden teksten niet aan te passen of te redigeren. Wel voegen we aan elke bijdrage een samenvattende inleiding toe.

Meer angst, haat en agressie door corona

Mo is ervaringsdeskundige en stagiair bij VBSCW. Eerder vertelde Mo hoe de coronacrisis voor een extra deuk zorgde in zijn vertrouwen in de regering en de media. In deze tweede bijdrage (ingezonden op 1 mei) schrijft Mo hoe hij de impact van de coronamaatregelen op de medemens ervaart. Hij ziet veel angst, haat en agressie op straat en in de supermarkt. Ook al vindt hij dit moeilijk, hij begrijpt ook dat het voor heel veel mensen extra onzekere tijden zijn.

‘Ik ben Mohammed ervaringsdeskundige op breed gebied, ik volg ook een opleiding bij Howie The Harp als professioneel ervaringsdeskundige medewerker. En ik loop stage bij de volksbond met heel mijn hart en ziel zet in mijn in voor de meest kwetsbare mensen van de samenleving.

Ik merk nu dat de corona al een paar weken actief is en de maatregels zijn verscherpt mensen ook steeds meer agressiever zijn geworden en asocialer. Dat merk je als je naar de supermarkt ga of ergens anders naar toe moet men is zo egoist en agressief ik ik ik en de rest kan stikken in zo een verrotte wereld leven wij nu. 

Gelukkig niet iedereen maar wel de grootste gedeelte , of het alleen met corona te maken heeft denk ik zelf niet echt. Denk dat ook andere factoren mee spelen zoals in eens vallen heel veel dingen weg, mogen ze niet veel meer, stress, en sommige zijn zelf hun baan of hun zaak kwijt geraakt, diep in de schulden, en meneer Rutte die ze steeds voor liegt. Het wordt ook te veel voor de mens en dan reageren ze het af op een ander misschien ben jij net klaar met werk wil je nog naar de supermarkt en krijg je ineens te maken met een agressieve persoon die zijn winkel wagen bijna tegen je wil gooien. 

Mo wenst vrede op aarde.

Mensen gooien hun huisvuil/grofvuil ook gewoon overal het lijkt soms wel een wildwesten , en zeg je er wat van krijg je het aan de stok. Dus loop ik echt op mijn tenen en blijf positieve want anders is het een gevaar en dan beland in de shit door een ander zijn agressie, corona verschijnselen, stress, en egoisme .

Ik blijf me inzetten blijf positief en blijf mensen helpen die kwetsbaar zijn dat is wat we nodig hebben deze tijd. Samen zijn elkaar helpen en respecteren dan wordt het weer een mooie wereld . 
En ik bid dat de corona heel snel verdwijnt inclusief dat gedrag van sommige mensen . en dat alle mensen die zich inzetten dag en nacht voor anderen ook echt gewaardeerd wordt door de overheid. 

LOVE voor alle zorgmedewerkers / ervaringdeskundigen.’

VerhaalperMens wil de stemmen laten klinken zoals ze bedoeld zijn. De verhalen spreken voor zich. Daarom kiezen we ervoor om de ingezonden teksten niet aan te passen of te redigeren. Wel voegen we aan elke bijdrage een samenvattende inleiding toe.

De impact van de coronacrisis op de psychiatrie is nog onderbelicht

Marianne stuurde haar kwetsbare #VerhaalperMens via de website in. In deze Buitenpost vertelt ze openhartig over de impact van het coronavirus op haar leven. Marianne is een 68-jarige, alleenstaande vrouw die in de Amsterdamse Jordaan woont en met depressies en een bipolaire stoornis kampt. Ze heeft ook de longziekte COPD. Roken doet ze al twee jaar niet meer, maar de ziekte maakte haar wel een risicopatiënt. Marianne vindt het heel moeilijk dat al haar activiteiten buitenshuis zijn weggevallen door de coronacrisis. Gelukkig heeft ze wel dagelijks telefonisch contact met familie en hulpverleners. Toch geeft het thuiszitten een gevoel van zinloosheid en eenzaamheid. Ze wil graag meer aandacht voor de impact van het coronavirus op psychiatrische cliënten en helpt haar psycholoog een online groepje op te zetten. Lees haar #Verhaalpermens hier:

‘Corona: een impressie

Corana is mijn leven binnengeslopen. Al mijn activiteiten buitenshuis zijn in elkaar gestort. En juist ik ben enorm afhankelijk van die activiteiten. Natuurlijk kan ik thuis het een en ander doen, maar dat lukt me niet. Men zegt vaak tegen mij: ga toch iets leuks doen! Ik haat die zin, wat is er nou leuk in het leven als je depressief bent. Dus nu zit ik thuis en heb moeite mijn tijd in te vullen. Toch, wanneer ik niet aan het malen ben of al te depressief, is de televisie een laagdrempelige afleiding voor mij. Maar je kan niet de hele dag televisie kijken, bovendien zou ik me daarvoor schamen. Ook telefoneren is voor mij laagdrempelig. Gelukkig heb ik een zus met wie ik in deze Corona tijd elke dag uitgebreid kan telefoneren en zeker niet alleen over koetjes en kalfjes. Twee dingen die de tijd verdrijven maar op de lange duur niet voldoende zijn.
Een paar maanden geleden heb ik me op een digitale krant geabonneerd. Ik vond dat ik wat meer aan mijn ontwikkeling moest doen, maar het was ook bedoeld als vrije tijdsbesteding. Tot nu toe heb ik nog geen letter gelezen. Blijkbaar te hoogdrempelig. Ik heb echt een stok achter de deur nodig. Maar als alleenstaande met amper een netwerk krijg ik te weinig prikkels.
In de beginweken van Corona lag ik veel te slapen, te telefoneren en televisie te kijken om de tijd door te komen. Alhoewel ik niet echt depressief was kwam ik naast eten en afwassen tot niets.
Gelukkig wilde mijn psycholoog een online groepje formeren. Hij vroeg of ik na wilde denken over ideeen hiervoor. Voor mij een uitdaging en een redelijk laagdrempelige prikkel. De ideeen die ik naar hem opstuurde vond hij een goede basis om mee aan de slag te gaan. Probleem kwam echter uit een andere hoek. De clienten vonden het blijkbaar te hoogdrempelig om zo  online te communiceren. Ik legde me er zo een twee drie niet bij neer en schreef een mail naar mijn psychiater over de obstakels. Na een telefoongesprek met haar, vertelde ze me dat er waarschijnlijk toch een kleine groep geformeerd kon worden die op korte termijn gestart zou worden. Ik blij.
In dit telefoongesprek gaf ik ook aan dat er te weinig aandacht in de media werd geschonken aan de problemen van psychiatrische clienten en Corona. Ze was het met mij eens dat de problematiek van de psychiatrische client onderbelicht werd en zou contact hierover opnemen met de afdeling communicatie. Ook vertelde ik dat ik die nacht om 4 uur wakker was geworden en op de radio hoorde dat je telefonisch een eigen gespreksonderwerp in kon brengen. Ik heb de stoute schoenen aangetrokken en opgebeld om het vervolgens te hebben over de onderbelichting van de psychiatrie en Corona. 

Dit heeft me de laatste weken op gang gehouden en ik hoop dat er meer van dergelijke prikkels op mijn pad zullen komen.’

VerhaalperMens wil de stemmen laten klinken zoals ze bedoeld zijn. De verhalen spreken voor zich. Daarom kiezen we ervoor om de ingezonden teksten niet aan te passen of te redigeren. Wel voegen we aan elke bijdrage een samenvattende inleiding toe.

Een Surinaamse begrafenis in Amsterdam in coronatijd

Appie is ‘praktiserende opa van zes kleinkinderen’, beeldend kunstenaar en lid van een kerngroep ambulant wonen van VBSCW. Daarnaast is hij onmiskenbaar een aanstekelijke, optimistische spraakwaterval. Appie stuurde ons dit filmpje van een Surinaamse begrafenis in Amsterdam-Oost in coronatijd. 

Appie (met baard) en zijn oude vriend 

Daarnaast ontvingen we een langer geluidsfragment van hem. Daarin vertelt Appie dat hij sinds kort weer contact heeft met een boezemvriend vanuit zijn jeugd, een ‘moordgozer’. Dagelijks checken ze hoe het gaat en ze houden ook contact met hun online netwerken. Appie werkt hard, voelt zich ‘geblessed door de Heilige Geest’, ervaart veel kracht en probeert die door te geven aan zijn gemeenschap. Daarnaast is hij ook mantelzorger, ook al is hij zelf mindervalide. Hij beschouwt deze periode als de Eindtijd waarin we gedwongen worden een stapje terug te zetten en te buigen voor de Heer. Hij bidt dat wereldleiders tot een goede samenwerking komen in deze ‘voorbestemde science fiction’ en hoopt dat we solidair kunnen zijn en voorkomen dat het zuurverdiende geld van burgers niet gebruikt wordt om multinationals te reden. Beluister het integrale geluidsfragment hier:

Vaste routines en het normale leven missen

Annemarie is een vrouw van 39 die nu zelfstandig woont, nadat ze op verschillende woonlocaties van VBSCW onderdak vond. Ze werkt als secretaris van een kerngroep. Annemaries dochters wonen bij haar ouders in Hoofddorp.

In haar tweede bijdrage vertelde Annemarie dat haar moeder ‘burgerlijk ongehoorzaam’ was geweest en toch langskwam met haar dochters. Nu verbaast Annemarie zichzelf met haar burgerlijke verlangens. Ze heeft veel opgeruimd en klusjes gedaan en begint het nu zwaarder te krijgen. Ze mist het normale, ‘burgerlijke’ leven met de vaste routines en planning van voor de coronacrisis.

‘Corona…..het blijft iets onwerkelijks, heel dicht bij maar toch enigszins onwerkelijk….

Natuurlijk, we zijn er onderhand allemaal toch wel aan gewend…..het speelt al een tijdje, we worden er via nieuws en media constant aan herinnerd en krijgen genoeg pop ups met tips, regels en opties om deze tijd door te komen.

En na de dipjes, energie boost (mama kwam met mijn kids toch langs), zakt t bij mij nu toch een beetje in.

Heb veel klusjes in huis kunnen doen, dingen waar je nooit aan toe komt, veel dingen uitgezocht (kleding, huishoudelijke troepjes etc), ben ff ingezakt (omdat moeten iets anders is dan zelf kiezen), en heb weer energie gekregen door familie bezoek…..

Maar kak nu toch aardig in…. heb wel genoeg uitgezocht, schoongemaakt, video gesprekken gevoerd (begin echt contact te missen), klusjes zullen er altijd blijven…..

WIL WEER TERUG NAAR HET NORMALE LEVEN!!!   WIL WEER LEVEN !!!

Gek dat je toch echt meer waardering hebt, voor de dingen die eigenlijk heel normaal en gewoon zijn, op het moment dat het niet meer zo vanzelf sprekend is.
Cliché !!! Ben dus burgerlijker en minder vrijgevochten dat ik zelf eigenlijk dacht: hou namelijk toch stiekem het meest van mijn (soms wat slordige en chaotische) routines….met af en toe een afwijking: want juist daardoor voel ik me toch niet zo leven volgens planning.

Maar verlang toch stiekem naar de routine die er was VOOR Corona…..en denk eerlijk gezegd, dat ik daar niet de enigste in ben !! ‘

Annemarie, twintig jaar geleden, nog ‘groen’ in Amsterdam. En nu toch burgerlijker dan ze zelf dacht.

VerhaalperMens wil de stemmen laten klinken zoals ze bedoeld zijn. De verhalen spreken voor zich. Daarom kiezen we ervoor om de ingezonden teksten niet aan te passen of te redigeren. Wel voegen we aan elke bijdrage een samenvattende inleiding toe.

Knuffeldag

Michaël Smeding werkt als ondersteunend begeleider in een maatschappelijke opvang in Amsterdam-West. Eerder ontvingen we van hem een kwetsbaar stukje over de vele vragen die hij in deze gekke tijd heeft. Ook deze tweede bijdrage heeft een filosofische, voorzichtige ondertoon. Is een schouderklopje echt fout, als het nodig is?

‘Huidhonger. Eenzaamheid van de huid. Onze huid verlangt ernaar aangeraakt te worden, verbonden te zijn. Ik had er nog nooit van gehoord. Ik herken het, ik voel het, ik weet het. Anderhalve meter is een norm. We houden ons aan die norm, omdat we de waarde die erachter zit kennen: veiligheid. Maar, is het mijn veiligheid, jouw veiligheid of onze veiligheid? Ik denk dat de waarde onze veiligheid is. Zodat we veilig gezien en gekend kunnen worden. Om veilig met elkaar verbonden te zijn. Het kennen van waarde brengt mij wel in de problemen met de norm. Soms is een schouderklopje echt nodig, heel soms een knuffel. Ik hou me er dan niet altijd aan. Ben ik van waarde, als ik me niet aan de norm hou? Een hug brengt geluk. Ik hoop dat hij snel komt, de dag waarop het weer mag.’

Deze foto (gemaakt in Drumheller, Canada, 2019) vertegenwoordigt voor Michaël de vrijheid die we straks weer hopen te hebben.

Balen van de ‘geen bezoek-regeling’

Herman woont in De Brecht in Amsterdam, waar mensen met langdurige psychiatrische problemen wonen. Hij is daarnaast ook lid van de cliëntenraad van VBSCW. In een vorige bijdrage vertelde Herman al over de impact die de coronamaatregelen op zijn leven hebben. Volgens de ‘geen bezoek’-regeling moet hij de wekelijkse bezoekjes van zijn zoontje al maandenlang missen. Maar dat zijn zoontje ook niet meer verschijnt op de Skype-afspraak, terwijl hij wel via de computer lessen volgt, snapt Herman niet. Het missen van zijn zoontje zorgt voor erg veel verdriet.

Herman in zijn kamer vol voetbalposters
maar zonder bezoek

‘De corona-crisis heeft mij zowat bij mijn strot. Ik heb mijn zoontje nu al de gehele crisis niet meer gezien of ontmoet. En ook via SKYPE kom ik hem niet te zien en waarom is mij een raadsel. Want hij leert wel gewoon op afstand neem ik aan dus dan zou je denken dat effe naar pappa zijn SKYPE gaan niet zo heel moeilijk is. Maar nee, niets van dit alles, alleen maar een grote ruis op de lijn en dat is niet zo fijn. Het doet egwel ontzettend veel pijn. Maar ik moet dan maar heel groot en sterk zijn. Want de gedachte dat ik mijn zoontje niet meer zou zien maakt me gek. En hoe krijg ik nu boven dat lek?

Ik zou er effe snel naar toe kunnen gaan maar dan loop ik het risico een brandhaard te zijn en dat is dan dus ook niet zo heel fijn. De telefoon wordt niet opgenomen, eerder vermeden, en effe SKYPEN dat is dus ook alweer van eeuwen geleden. Toch vind ik dat ik eventuele ruzies goed aan het ben vermijden, maar waarom moet ik dan nog steeds zoveel pijn lijden? Zijn er ook nog leuke meiden? Kinderen geen bezwaar dus zie maar!

Groetjes van: Herman uit Amsterdam.’

VerhaalperMens wil de stemmen laten klinken zoals ze bedoeld zijn. De verhalen spreken voor zich. Daarom kiezen we ervoor om de ingezonden teksten niet aan te passen of te redigeren. Wel voegen we aan elke bijdrage een samenvattende inleiding toe.

Eerst anderhalve meter afstand, nu drie weken verkering

Een paar weken terug vertelde Jeffrey, lid van de cliëntenraad van VBSCW en voorzitter van de cliëntenraad van Cordaan, al dat hij de coronatijd gebruikt om zich te ontwikkelen. De nieuwste ontwikkeling is wel heel bijzonder: hij werd stapelverliefd! Gelukkig is het wederzijds. Ze vullen elkaar aan, stimuleren elkaar: zij eet veganistisch, hij sport veel. En hij laat voor haar zijn baard staan! In dit stukje vertelt Jeffrey ons zijn liefdesverhaal:

‘Dit is mij 2 verhaal bij permens. Ik heb sinds de coronacris best wel moeilijk om thuis te trainen wel veel filmpjes gevonden. Maar toen kwam er het geluk . Ik heb vriendin ontmoet op Facebook. Ik zag op haar profiel foto een mooie vrouw en vooral interlijk gevoel.Dus ik had een bericht gestuurd en haar dat verteld . Een week later op 1 april vroeg haar of ik met hoor kon praten op message. En dat gebeuren we praten 1 en 2 dag, 8 uur met elkaar . Dat heb nog nooit meegemaakt. Het leek wel of elkaar heel lang konden.

Jeffrey laat zijn baard staan
omdat zijn schatje daarom vroeg.

Maar de corna virus zat in de weg. Want ik wou haar wel zien maar 1,5 meter sociale dinsten. Ik wilde haar graag een knuffel geven. Maar paar dagen later hebben toch een afspraak gemaakt om naar park te gaan met afstand en dat lukte ook wel. Maar de volgende gingen we weer naar het park en we hadden gezellige. Ja als liefde is dan kan dan kan de cornavirus dat ook niet tegen houden. Dus we hebben nu wel na 3 weken verkering.

Ik geloof als je dingen echte wil dan komen ze op je pad. Zij is het zeker. Ze is veganistisch en ik niet. Maar we hebben wel zelfde interessen. Dus zei help met gezond eten en dat pas goed bij mij leefstijl. Ik vooral met sporten. Maar we hebben alle hardgelopen en ze help met yoga. Ik ondersteun haar met fitness. We zijn ook van plan om onze relatie binnenkort te  vermelden op Facebook. Omdat dit zo goed aan voelt.

Ik ben nog steeds bezig om te ontwikkelen met websimar en het kijken van misschien thuis Study over eten. Ik mis wel erg de sportschool  En hoop dat normaal leven weer opstart. Ik zou ook graag weer actief in de cliënt raad . Want ik mis me collega’s.

Voor de rest als mooie weer is dan ben ik op plein en dan Ieden van de raad en geniet van de zon Ik wens iedereen sterkte in deze bijzondere tijd. Maar na elke crisis komt er   ook weer een goede tijd’

De eerste bijdrage van Jeffrey vind je hier.

VerhaalperMens wil de stemmen laten klinken zoals ze bedoeld zijn. De verhalen spreken voor zich. Daarom kiezen we ervoor om de ingezonden teksten niet aan te passen of te redigeren. Wel voegen we aan elke bijdrage een samenvattende inleiding toe.