Eindelijk een eigen woning, eindelijk weer hoop

Telefonisch interview met Sabrina (afgenomen op 17 september 2020)

Zes jaar na een ernstig verkeersongeluk dat haar leven op de kop zette, heeft Sabrina (22) eindelijk zicht op een woning die aangepast is aan haar rolstoel. Het vooruitzicht van een eigen stek brengt na een lange lijdensweg rust, nodig voor haar herstel, en ook ruimte voor haar dromen.

Hoe zag je leven eruit toen je het ongeluk kreeg? 

‘Ik was net begonnen met het examenjaar van het vmbo en danste in een brassband. Dansen was mijn leven: van zodra ik kon lopen, zette ik danspasjes. Ik droomde ervan mijn passie voor dansen te delen met jongeren. Op 11 september 2014 werd ik aangereden toen ik de straat overstak. Ik overleefde het ongeluk als bij wonder, maar hield er wel een gecompliceerde openbeenbreuk aan over, die het begin was van een helse lijdensweg.’

Kon je je school nog afmaken?

‘Ja, ook al had ik de eerste drie maanden gemist, ik slaagde er toch in het examenjaar te voltooien. Maar ik moest ook opnieuw leren lopen. Ik begon aan de mbo-opleiding cultureel organiseren, maar moest om de haverklap naar het ziekenhuis. Daarnaast kreeg ik last van uitval in mijn benen, eerst in het linkerbeen, daarna in beide benen. Ik was zo boos om wat me overkomen was en miste te veel school. De ondersteuning die me bij aanvang van de opleiding beloofd was, viel tegen. Uiteindelijk ben ik gestopt.’

Heb je daarna nog geprobeerd om te studeren?

‘Ik wil dolgraag een hbo-diploma halen, dus in februari 2017 begon ik met de mbo-opleiding sociaal werk. Hetzelfde verhaal herhaalde zich. Omdat er nog geen diagnose was gesteld, werd mijn hele dossier niet voldoende serieus genomen. Ik miste opnieuw de steun die ik echt nodig had en in 2018 werd mij verteld dat ik moest stoppen omdat ik te veel gemist had. Dat gebeurde zonder overleg, ik kreeg niet de kans om voor mezelf op te komen. Ook werd ik steeds zieker. Toch besloot ik om een baantje te nemen bij de Action. In die tijd woonde ik in een studentenhome in Haarlem.’

Maar het ging steeds slechter met je gezondheid?

‘Ja, de uitval werd steeds erger, ik belandde in februari 2019 op de eerste hulp en doorliep dagenlang allerlei onderzoeken, kon op de duur mijn benen niet eens meer bewegen, mijn arm raakte ook verlamd, mijn gezicht ging zelfs hangen. Ik had niets meer aan krukken of een rollator en belandde in een rolstoel. Werken lukte uiteraard ook niet meer. Ik trok noodgedwongen weer bij mijn ouders in omdat ik hun hulp overal bij nodig had, ook financieel. De uitkering die ik kreeg was heel laag: zo’n honderd euro. 

Uiteindelijk kreeg ik de diagnose van FNS: een functioneel neurologische stoornis. Het komt er op neer dan mijn hersenen sinds het ongeluk verstoorde signalen aan mijn lichaam geven, waardoor ik dus zware verlammingsverschijnselen heb.’ 

Heeft die langverwachte diagnose je geholpen?

‘Het heeft me wel geholpen om het ongeluk wat meer een plek te geven, maar in de praktische zin heeft het me niet echt geholpen. Ik botste steeds weer op gesloten deuren. Omdat ik in de tussentijd in Haarlem had gewoond, had ik geen recht op urgentie, daarvoor moet je twee aaneengesloten jaren ingeschreven staan bij de gemeente Amsterdam. De flat van mijn ouders is te klein en heeft trappen, is ontoegankelijk voor een rolstoel. Ik voelde me opgesloten en erg depressief, had veel pijn, ik wilde er zelfs een eind aan maken.’

Toen kwam Marleen op je pad?

‘Ja, via een verwijzing van de huisarts werd ik doorgestuurd naar Streetcornerwork (onderdeel van perMens, red.).Mijn begeleidster Marleen leerde ik vorig jaar in augustus kennen. We bleken allebei dol op honden te zijn: ik heb er twee, zij heeft er zelfs drie! Het eerste uur hebben we alleen maar over honden gepraat. Ik voelde gelijk een klik en durfde haar mijn verhaal te vertellen, iets wat ik echt moeilijk vind. Eindelijk was er iemand die naar me luisterde, die me begreep en niet oordeelde! Ze snapte hoe zwaar ik het had: van iemand die dansend en springend door het leven ging, was ik veranderd in een afhankelijke rolstoelpatiënt, die met twee honden opgesloten zit in het huis van haar ouders.’

Shadow (links) en Jimmy (rechts)

Hoe heeft ze je geholpen?

‘Nadat ze mijn verhaal had gehoord, besloten we dat het vinden van een eigen woning het belangrijkste was. Marleen heeft zich echt vastgebeten in de zoektocht en liet niet los. Terwijl anderen al lang waren afgehaakt, bleef ze mij bijstaan. Ze hielp me bijvoorbeeld met een hogere uitkering, ik wist niet eens waar ik recht op had en wie me daarmee kon helpen. In het begin zag ik haar wekelijks. 

Op 20 januari hadden we een afspraak bij de gemeente. Marleen ging mee. Die dag was mijn oma in Aruba overleden, zij had dit via mijn vader gehoord en het was fijn dat ik dit ook met haar kon delen zonder dat deze droevige gebeurtenis het gesprek bij de gemeente verstoorde. In het gesprek was ze enorm fel, ze bleef aandringen op hulp en benadrukken hoe uitzichtloos mijn situatie was. De vrouw van de gemeente besloot een uitzondering te maken op de regel dat je twee jaar ingeschreven moest zijn in Amsterdam. Toen ging het balletje aan het rollen.’

Kreeg je toen alsnog een urgentie?

‘Nee, in april kreeg ik wel een indicatie voor een rolstoelwoning. Zo’n indicatie is vier jaar geldig en zorgt er niet voor dat je naar voren wordt getrokken. Verder bleef het allemaal behoorlijk uitzichtloos: ik had geen recht op een traplift of scootmobiel, er kon geen helling worden aangelegd voor het flatgebouw waar ik nu nog steeds bij mijn ouders woon. Marleen bleef zoeken naar oplossingen, zij heeft bijvoorbeeld een nieuwe rolstoel voor me geregeld.            

Alles werd ook nog eens aanzienlijk vertraagd door de coronacrisis, afspraken werden afgezegd en wat nog door kon gaan, moest telefonisch, zelfs mijn gesprekken met Marleen en mijn psycholoog. Het was enorm zwaar. 

In juli dit jaar werd ik gebeld: ik was één van de vijftien mensen in een rolstoel die geselecteerd waren voor een pilotproject en zou alsnog een normale woning krijgen die aangepast wordt aan mijn leven in een rolstoel!’ 

Wauw, eindelijk! Is er ondertussen een woning voor je gevonden?

‘Eind augustus kreeg ik een verlossend telefoontje: ze hadden een driekamerwoning voor me gevonden in Nieuw-West! Vier dagen later kon ik al gaan kijken: wat een fijne plek, in vergelijking met de flat van mijn ouders waarin ik me amper kan bewegen! Ik kreeg ondertussen ook te horen dat de aanpassingen zijn goedgekeurd. Ik wacht vol spanning op de volgende stap: wanneer krijg ik het huurcontract?’

Sabrina durft weer over de toekomst te dromen

Je kijkt echt uit naar een eigen plekje, dat is duidelijk!

‘Ja, dit betekent zoveel voor me, het geeft me hoop. Voordien was er niets om naar uit te kijken, het voelde alsof de hele wereld tegen mij was. Nu durf ik weer te dromen. Ik hoop dat een eigen woning me de rust zal brengen om echt beter te worden, ik droom ervan om op een dag weer uit die rolstoel te kunnen. Ook al voel ik nog steeds woede, ik voel ook meer wijsheid en acceptatie, het is nu duidelijker dan ooit wat ik wil doen in dit leven.’

Wat kan de wereld nog verwachten van Sabrina?

‘Marleen is een rolmodel: ik besef nu dat ik ook jongerenwerker wil worden en hoop dat ik via het 21+-traject alsnog word toegelaten op de hbo-opleiding sociaal werk. Ik weet dat er nog veel meer mensen zijn die geen uitweg zien in hun uitzichtloze situatie, ook jonge mensen. Dan wil ik diegene zijn die blijft herhalen: ‘Geef de moed niet op, op een dag komt het goed.’ Na zes jaar van pijn, tranen en woede, voel ik hoop. Die hoop wil ik door kunnen geven.’

Dank je voor het delen van je indrukwekkende, heftige en ook hoopgevende verhaal, Sabrina!

Interview door Marie Meeusen

2 Antwoorden op “Eindelijk een eigen woning, eindelijk weer hoop”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *