Houvast

Michaël Smeding werkt als ‘hospitality medewerker’, ondersteunend begeleider, in een maatschappelijke opvang in Amsterdam-West. Hij heeft een dochter en zoon en is mantelzorger voor zijn ouders. Tijdens het paasweekend ontvingen we van hem een kwetsbaar en filosofisch stukje over de vele vragen die hij in deze gekke tijd heeft. Hoe neem je het best je verantwoordelijkheid op, op je werk, voor je naasten? Wat zijn de slimste keuzes als overal risico’s aan verbonden zijn?

‘Opeens zijn er vragen die er nooit waren. Mag mijn dochter nog bij mij komen slapen? Moet ik mijn puberzoon binnen houden? Moet ik naar mijn werk als ik nies of hoest? Wat doen we met de zorg voor papa en mama? Moeten ze naar een zorghotel? Is dat dan goed voor ze? Maar als het mis gaat, wat doen we dan? Geven we ze over aan de eenzaamheid? Of houden we ze thuis? Kunnen we dan bij ze blijven?
Iedereen kent een opa of een oma, maar wie heeft er een broer, zus, zoon of dochter in een maatschappelijke opvang? Een verpleeghuis zit op slot, hoe moeten wij dat doen, met bewoners die het huis en elkaars kamers in- en uitlopen? Die soms niet van corona willen weten, is er niet al crisis genoeg? 
Ik ben mezelf al heel vaak verloren, ik leer er steeds beter mee omgaan. Ik heb nog nooit iemand verloren. Ik weet niet hoe dat moet. Opeens is ‘ie daar, de dood. Raar zo’n gedachte tijdens Pasen. De dag waarop Houvast liet zien dat de dood niet het laatste woord heeft. Houvast, hou me vast.’

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *