De impact van de coronacrisis op de psychiatrie is nog onderbelicht

Marianne stuurde haar kwetsbare #VerhaalperMens via de website in. In deze Buitenpost vertelt ze openhartig over de impact van het coronavirus op haar leven. Marianne is een 68-jarige, alleenstaande vrouw die in de Amsterdamse Jordaan woont en met depressies en een bipolaire stoornis kampt. Ze heeft ook de longziekte COPD. Roken doet ze al twee jaar niet meer, maar de ziekte maakte haar wel een risicopatiënt. Marianne vindt het heel moeilijk dat al haar activiteiten buitenshuis zijn weggevallen door de coronacrisis. Gelukkig heeft ze wel dagelijks telefonisch contact met familie en hulpverleners. Toch geeft het thuiszitten een gevoel van zinloosheid en eenzaamheid. Ze wil graag meer aandacht voor de impact van het coronavirus op psychiatrische cliënten en helpt haar psycholoog een online groepje op te zetten. Lees haar #Verhaalpermens hier:

‘Corona: een impressie

Corana is mijn leven binnengeslopen. Al mijn activiteiten buitenshuis zijn in elkaar gestort. En juist ik ben enorm afhankelijk van die activiteiten. Natuurlijk kan ik thuis het een en ander doen, maar dat lukt me niet. Men zegt vaak tegen mij: ga toch iets leuks doen! Ik haat die zin, wat is er nou leuk in het leven als je depressief bent. Dus nu zit ik thuis en heb moeite mijn tijd in te vullen. Toch, wanneer ik niet aan het malen ben of al te depressief, is de televisie een laagdrempelige afleiding voor mij. Maar je kan niet de hele dag televisie kijken, bovendien zou ik me daarvoor schamen. Ook telefoneren is voor mij laagdrempelig. Gelukkig heb ik een zus met wie ik in deze Corona tijd elke dag uitgebreid kan telefoneren en zeker niet alleen over koetjes en kalfjes. Twee dingen die de tijd verdrijven maar op de lange duur niet voldoende zijn.
Een paar maanden geleden heb ik me op een digitale krant geabonneerd. Ik vond dat ik wat meer aan mijn ontwikkeling moest doen, maar het was ook bedoeld als vrije tijdsbesteding. Tot nu toe heb ik nog geen letter gelezen. Blijkbaar te hoogdrempelig. Ik heb echt een stok achter de deur nodig. Maar als alleenstaande met amper een netwerk krijg ik te weinig prikkels.
In de beginweken van Corona lag ik veel te slapen, te telefoneren en televisie te kijken om de tijd door te komen. Alhoewel ik niet echt depressief was kwam ik naast eten en afwassen tot niets.
Gelukkig wilde mijn psycholoog een online groepje formeren. Hij vroeg of ik na wilde denken over ideeen hiervoor. Voor mij een uitdaging en een redelijk laagdrempelige prikkel. De ideeen die ik naar hem opstuurde vond hij een goede basis om mee aan de slag te gaan. Probleem kwam echter uit een andere hoek. De clienten vonden het blijkbaar te hoogdrempelig om zo  online te communiceren. Ik legde me er zo een twee drie niet bij neer en schreef een mail naar mijn psychiater over de obstakels. Na een telefoongesprek met haar, vertelde ze me dat er waarschijnlijk toch een kleine groep geformeerd kon worden die op korte termijn gestart zou worden. Ik blij.
In dit telefoongesprek gaf ik ook aan dat er te weinig aandacht in de media werd geschonken aan de problemen van psychiatrische clienten en Corona. Ze was het met mij eens dat de problematiek van de psychiatrische client onderbelicht werd en zou contact hierover opnemen met de afdeling communicatie. Ook vertelde ik dat ik die nacht om 4 uur wakker was geworden en op de radio hoorde dat je telefonisch een eigen gespreksonderwerp in kon brengen. Ik heb de stoute schoenen aangetrokken en opgebeld om het vervolgens te hebben over de onderbelichting van de psychiatrie en Corona. 

Dit heeft me de laatste weken op gang gehouden en ik hoop dat er meer van dergelijke prikkels op mijn pad zullen komen.’

VerhaalperMens wil de stemmen laten klinken zoals ze bedoeld zijn. De verhalen spreken voor zich. Daarom kiezen we ervoor om de ingezonden teksten niet aan te passen of te redigeren. Wel voegen we aan elke bijdrage een samenvattende inleiding toe.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *