Nu is het weer een stapje terug. Gelukkig kunnen we wennen aan verandering.

Dit is de eerste bijdrage van Nadja, een goedlachse vrouw van 28 en de secretaris van de cliëntenraad van VBSCW. Een auto-immuunziekte maakt Nadja extra kwetsbaar. Ze verblijft nu tijdelijk bij haar ouders in Friesland om niet te vereenzamen. Nadja weet door haar ziekte wat het is om geïsoleerd te leven. Toen de coronacrisis toesloeg, was ze net bezig om weer meer dingen op te pakken. Nadja gelooft dat mensen kunnen wennen aan veranderingen en vraagt ons om dit aanpassingsvermogen te gebruiken in deze gekke tijd.

“Hallo Allemaal! 

Ik zal mij even aan jullie voorstellen: mijn naam is Nadja, ik ben 28 jaar oud en woon in Amsterdam. 

De afgelopen week, gaat het nieuws vrijwel alleen nog maar over de corona crisis, niemand kan dit gemist hebben. Er word ook veel gesproken over ouderen en de kwetsbare personen tijdens deze crisis. Je vraagt je vast af, wie zijn er dan precies kwetsbaar en waarom?

Hierbij kan ik helpen, ik ben namelijk 1 van de kwetsbare personen in de maatschappij. Dit komt vanwege het feit dat ik dystrofie -ook wel CRPS genoemd- heb. Deze aandoening is auto-immuun, wat betekend dat ik een zwakker immuun systeem heb. Hierdoor loop ik meer risico wanneer ik besmet zou raken met het corona virus.

Ik merk wel dat ik veel voorzichtiger ben, en ergens ook wel wat angst voel betreft het corona virus en de situatie waarin we nu verkeren. Sinds het nieuws uitbrak, dat er in Amsterdam besmettingen waren waargenomen, blijf ik al meer uit de winkels en op afstand van de mensen om mij heen. In de eerste week, viel het nog wel mee, omdat we de aantal besmettingen nog op 2 handen konden tellen. Echter, is dat nu wel een ander verhaal. Vanaf afgelopen weekend (14 en 15 maart) zit ik binnen. Wanneer ik wel iets nodig heb uit de supermarkt, haalt of iemand anders het voor mij, of ik ga s ‘avonds laat, wanneer de supermarkten rustiger zijn zodat ik minder kans heb om in aanraking te komen met andere mensen.

Zoals je je kan voorstellen, beperkt dit mij nogal in het dagelijks leven. Ik woon alleen, dus het kan nogal snel eenzaam worden. Vanwege dit gegeven, zit ik nu bij mijn ouders in Friesland, zodat ik wel gezelschap om mij heen heb. Tot 2 jaar geleden, zat ik nog 23 uur per dag binnen, toen was ik gewend geraakt aan alleen zijn en binnen zitten. Dit is heel anders geweest de afgelopen 2 jaar, het ging beter met mij dus ging mijn dagelijks leven er ook op vooruit. 

Nu is het weer een stapje terug, en ik merk dat zelfs ik het nu vervelend vind om zoveel binnen te moeten zitten met minimaal contact. Ik vraag mij wel af hoe de maatschappij, die bestaat uit mensen die veel vrijheid gewend zijn, zich hierdoor heen gaat slaan. Maar geloof mij wanneer ik zeg, dat zelfs de mensen die nooit thuis zijn, en altijd gezelschap op zoeken – kunnen wennen aan een situatie waarin je het merendeel van de dag thuis zit. Wij mensen zijn goed in aanpassen, en doen dit dan ook wanneer het hoog nodig is!

Hou je taai, samen slaan we ons hier doorheen!”

VerhaalperMens wil de stemmen laten klinken zoals ze bedoeld zijn. De verhalen spreken voor zich. Daarom kiezen we ervoor om de ingezonden teksten niet aan te passen of te redigeren. Wel voegen we aan elke bijdrage een samenvattende inleiding toe.

Gelukkig verblijft Nadja nu bij haar moeder.

5 Antwoorden op “Nu is het weer een stapje terug. Gelukkig kunnen we wennen aan verandering.”

  1. Ronald Allen Huffman

    Wat ben je ver weg ! Ik dacht dat je moeder ook in Amsterdam woonde .wij worden zeker snel goede collega’s en vrienden . Leuk verhaal .you never give up hope . Heb respect voor hoe je voor kwaliteit van leven gaat….ondanks…keep on !

    • Nadja

      Hi Ron!

      Wat een lief bericht!!! Dankje, doet me goed. Heb ook veel respect voor jou, hou je sterk en hopelijk zien we elkaar snel weer in het echt ipv via conference call!

      Lieve groetjes

  2. Hoi Nadja,
    Dank voor je mooie bijdrage. Je bent een fijne collega. De clienten zullen je missen! Hopelijk weer snel tot ziens op een van onze locaties.

    Hartelijke groet,
    Inge

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *