Verlangen naar zekerheid en routine

Annemarie woont nu zelfstandig, nadat ze op verschillende woonlocaties van VBSCW onderdak vond. Ze werkt als secretaris van een kerngroep. Annemaries dochters wonen bij haar ouders in Hoofddorp.

In haar vorige bijdrage vertelde Annemarie hoe ze leeft met een milde vorm van borderline en hoe ze manieren heeft gevonden om daarmee om te gaan. Deze keer vertelt ze hoe de onzekerheid die deze coronacrisis met zich meebrengt, voor haar extra pittig is. Routines en vastigheid die haar zo hielpen, zijn verdwenen. Annemarie voelt zich niet helemaal lekker, niet helemaal zichzelf. Lees haar wederom goudeerlijke verhaal hier:

“Corona…..er valt nog weinig over te zeggen, wat er nog niet over gezegd is… Het leven (om het maar zo te noemen) begint heel langzaam aan weer. We mogen weer reizen…..we  mogen weer beetje bij beetje werken….. en de regels versoepelen weer ietsje….. daar ben ik absoluut blij voor…maar, ik blijf het gevoel hebben dat we nog een golf van…..krijgen.

Allereerst ben ik super blij dat we weer mogen reizen: mijn kinderen gaan met hun nichtje en mijn ouders op vakantie, en in die periode ga ik naar België, naar mijn beste vriendin !! Toen de lock down begon, zou ik nl dat weekend naar haar toe gaan ivm haar verjaardag, dus dat vieren we gewoon alsnog !!! 

Het blijft natuurlijk een risico: kunnen we weer terug ?? En dat blijft onzeker, helemaal als je op het nieuws ziet dat delen van bv Duitsland weer in lock down zijn. Ik zelf denk nl ook dat we nog een golf van besmetting krijgen, en dat we voor een 2e keer weer volledig lam gelegd worden. Persoonlijk blijf ik daarom ook moeite hebben om het normale leven weer op te pakken. Geen zekerheid, geen 100 % positieve berichten….. het brengt mij best wel in de war als ik heel eerlijk ben. 

En in mijn geval niet alleen rond Corona…… ik vind het heel moeilijk om weer mijn routine te krijgen wat ik eindelijk had voor al deze shit. Ik merk dat ik heel erg in mijn emoties heen en weer schiet, terwijl ik juist zo blij was dat ik in mijn dagelijkse leven enige routine en vastigheid had, wat ook absoluut helpt bij mijn borderline…. Ik kan op de een of andere manier gewoon niet terugschakelen in hoe het moet, hoort en het best werkt voor mij. 

Corona treft dus niet alleen de bedrijven , maar ook absoluut de mensen met persoonlijkheidsstoornissen, en voor hun is juist zo belangrijk dat het allemaal gaat zoals t gaat: routine, regelmaat en vastigheid. Ik hoop daarom dat ik snel mezelf weer een beetje terugvindt, want ik voel me op dit moment helemaal  niet ok, helemaal niet mezelf……En dat trekt zich helaas door in mijn dagelijkse bezigheden: werk, familie contact, en er zijn voor mijn vrienden (die er wel altijd zijn voor mij ).

Ik bekijk het van dag tot dag, net als heel Nederland, net als heel de wereld….. maar juist voor mij persoonlijk zou het heel veel schelen als ik n beetje weet waar ik aan toe ben.”


Zelfs met een engelachtig uiterlijk, kampt Annemarie met coronaduiveltjes.

VerhaalperMens wil de stemmen laten klinken zoals ze bedoeld zijn. De verhalen spreken voor zich. Daarom kiezen we ervoor om de ingezonden teksten niet aan te passen of te redigeren. Wel voegen we aan elke bijdrage een samenvattende inleiding toe.