Jacky wil lichtpuntjes bieden

Jacky (pseudoniem) is alleenstaande moeder van een zoontje van negen maanden en een vrouw met een heftig levenspad. Ze volgde de cursus autobiografisch schrijven en droomt ervan een boek te schrijven over haar leven, waarmee ze lotgenoten en hulpverleners handvatten wil bieden. Met deze droom kwam ze bij VerhaalperMens terecht. We introduceren haar graag als nieuwe blogger! Maak kennis met Jacky:

‘Allereerst super leuk hier te mogen zijn! Mijn naam is Jacky ,ooit in Friesland geboren en nu woonachtig in Hilversum. Alleenstaand mama van een prachtige zoon welke net 9 maanden is geworden, een ware valentijns-baby. Mijn grote trots! 

Verder na een moeilijke jeugd en slechte band met vader al op jonge leeftijd uit huis vertrokken. Begonnen als dakloze…vervolgens kraakpanden. .En uiteindelijk 3 maanden naar gesloten jeugdinternaat. Vanuit daar op kamers.. Dit tot ongeveer mijn 20e jaar waarop ik mijn eerste echte huisje kreeg toegewezen door woningbouw. Hier heb ik ruim 5 jaar gewoond en inmiddels woon ik sinds 14 jaar in prachtige eengezinswoning .Dichtbij de heide, bossen en andere prachtige natuur waar ik dagelijks geniet met hond en kind.

Werken doe ik niet. Ben op mijn 18e na verschillende onderzoeken bestempeld met borderline en later is hier nog ptss bijgekomen. En dus ben ik afgekeurd en leef ik van een wajong uitkering .Heb wel geprobeerd een baan te realiseren maar helaas was dit zowel fysiek als mentaal niet vol te houden voor me.. Enige optie zou zijn maximaal 1 dag per week…Echter word dit door UWV alles behalve aantrekkelijk gemaakt .. Van mijn laatste poging heb ik nog een schuld gekregen ook.. En dus toen definitief besloten de betaalde arbeidsmarkt los te laten.

En dus kwam de vraag aan mij of ik met enige regelmaat een blog wou schrijven hier, als geroepen!Zet me hiervoor graag in en vind t super fijn om mij langs deze weg te mogen uitten!

Ik heb een cursus autobiografisch schrijven gevolgd omdat ik heel graag een boek zou willen schrijven over alles wat ik heb meegemaakt. Ik hoop, hiermee zowel mede-lotgenoten als de hulpverlening een handvat te kunnen bieden in gelijksoortige situaties. Tevens een lichtpuntje te kunnen zijn in de mij bekende donkere momenten van het leven. Want waar een wil is, is een weg!

Hoop ook in VerhaalperMens een toevoeging te kunnen zijn door open en eerlijk te praten over wat mij zoal bezig houd in t dagelijks leven. Waar ik zoal tegenaan loop.. En wat voor gevoelens er bij mij spelen in een tijd als deze.’

Jacky met haar zoontje en hond

VerhaalperMens wil de stemmen laten klinken zoals ze bedoeld zijn. De verhalen spreken voor zich. Daarom kiezen we ervoor om de ingezonden teksten niet aan te passen of te redigeren. Wel voegen we aan elke bijdrage een samenvattende inleiding toe.

Verlangen naar zekerheid en routine

Annemarie woont nu zelfstandig, nadat ze op verschillende woonlocaties van VBSCW onderdak vond. Ze werkt als secretaris van een kerngroep. Annemaries dochters wonen bij haar ouders in Hoofddorp.

In haar vorige bijdrage vertelde Annemarie hoe ze leeft met een milde vorm van borderline en hoe ze manieren heeft gevonden om daarmee om te gaan. Deze keer vertelt ze hoe de onzekerheid die deze coronacrisis met zich meebrengt, voor haar extra pittig is. Routines en vastigheid die haar zo hielpen, zijn verdwenen. Annemarie voelt zich niet helemaal lekker, niet helemaal zichzelf. Lees haar wederom goudeerlijke verhaal hier:

“Corona…..er valt nog weinig over te zeggen, wat er nog niet over gezegd is… Het leven (om het maar zo te noemen) begint heel langzaam aan weer. We mogen weer reizen…..we  mogen weer beetje bij beetje werken….. en de regels versoepelen weer ietsje….. daar ben ik absoluut blij voor…maar, ik blijf het gevoel hebben dat we nog een golf van…..krijgen.

Allereerst ben ik super blij dat we weer mogen reizen: mijn kinderen gaan met hun nichtje en mijn ouders op vakantie, en in die periode ga ik naar België, naar mijn beste vriendin !! Toen de lock down begon, zou ik nl dat weekend naar haar toe gaan ivm haar verjaardag, dus dat vieren we gewoon alsnog !!! 

Het blijft natuurlijk een risico: kunnen we weer terug ?? En dat blijft onzeker, helemaal als je op het nieuws ziet dat delen van bv Duitsland weer in lock down zijn. Ik zelf denk nl ook dat we nog een golf van besmetting krijgen, en dat we voor een 2e keer weer volledig lam gelegd worden. Persoonlijk blijf ik daarom ook moeite hebben om het normale leven weer op te pakken. Geen zekerheid, geen 100 % positieve berichten….. het brengt mij best wel in de war als ik heel eerlijk ben. 

En in mijn geval niet alleen rond Corona…… ik vind het heel moeilijk om weer mijn routine te krijgen wat ik eindelijk had voor al deze shit. Ik merk dat ik heel erg in mijn emoties heen en weer schiet, terwijl ik juist zo blij was dat ik in mijn dagelijkse leven enige routine en vastigheid had, wat ook absoluut helpt bij mijn borderline…. Ik kan op de een of andere manier gewoon niet terugschakelen in hoe het moet, hoort en het best werkt voor mij. 

Corona treft dus niet alleen de bedrijven , maar ook absoluut de mensen met persoonlijkheidsstoornissen, en voor hun is juist zo belangrijk dat het allemaal gaat zoals t gaat: routine, regelmaat en vastigheid. Ik hoop daarom dat ik snel mezelf weer een beetje terugvindt, want ik voel me op dit moment helemaal  niet ok, helemaal niet mezelf……En dat trekt zich helaas door in mijn dagelijkse bezigheden: werk, familie contact, en er zijn voor mijn vrienden (die er wel altijd zijn voor mij ).

Ik bekijk het van dag tot dag, net als heel Nederland, net als heel de wereld….. maar juist voor mij persoonlijk zou het heel veel schelen als ik n beetje weet waar ik aan toe ben.”


Zelfs met een engelachtig uiterlijk, kampt Annemarie met coronaduiveltjes.

VerhaalperMens wil de stemmen laten klinken zoals ze bedoeld zijn. De verhalen spreken voor zich. Daarom kiezen we ervoor om de ingezonden teksten niet aan te passen of te redigeren. Wel voegen we aan elke bijdrage een samenvattende inleiding toe.