Gezellig kletsen met Henk

Madzy werkt in Buurtkamer de Moddermolen in het centrum van Amsterdam, vlakbij de Nieuwmarkt. Dit verhaaltje, over haar praatje met goedlachse buurman Henk (met hond en Franse pet), stond eerder op de Facebookpagina van de buurtkamer. Maar het is zo’n lief, hartverwarmend verhaaltje dat we het graag nog eens plaatsen. Een echt #VerhaalperMens!

Social distancing ongezellig? Niet bij ons in de Moddermolenstraat. De buren kunnen niet meer spontaan binnenkomen, maar onze fijne burencontacten gaan gewoon door in de straat. Henk, onze lieve goedlachse buurman, sprak ik buiten terwijl hij zijn hondje Tanne uitlaat. Tanne is 17 jaar, blind en doof en nog steeds zijn beste maatje.

‘Wel jammer hoor’, zegt hij, ‘dat ik niet meer binnen kan komen. Ik vind de sfeer altijd zo fijn en gezellig.’

‘Oh, maar we zijn nog open en we hebben goede beschermings- en veiligheidsmaatregelen’, roep ik in mijn enthousiasme.

‘Nou ik ben 83 hoor en ik heb daarbij wat kwaaltjes die mij in de risicogroep plaatsen.’

Dat deel vergat ik even. Gelukkig is hij verder gezond gebleven in deze coronatijd.

‘Jullie doen goed werk hoor. Tegenwoordig draait alles om geld. Hier voel je dat dat niet zo is en dat de mens centraal staat’, gaat hij verder.

Ik glimlach tevreden, want dat is inderdaad precies waar ons team van de buurtkamer voor staat.

Ik geniet van ons gesprek, maar Henk wil verder. Door de gezelligheid was hij vergeten dat hij al geruime tijd ‘Tannes maaltijd van gisteren’ in zijn hand heeft en die wil hij nu wel in een prullenbak deponeren.

‘Mag ik een foto van jou en je mooie Franse pet maken voor onze fb-pagina?’, vraag ik snel. 

Hij knikt. ‘Maar wat ga je erbij zeggen dan?’ 

‘Nou, dat ik ondanks de social distancing zo’n gezellig praatje op straat heb met onze liefste buurman.’ 

Nu glimlacht hij en hij stemt in.

Buurman Henk met zijn blinde en dove hond Tanne

De drukte missen

Annemarie vertelt in haar achtste bijdrage over haar werk in de Moddermolen, een buurtkamer van perMens in Amsterdam Centrum. De coronamaatregelen zorgen dat ze haar werk anders moet indelen. Annemarie mist de gezellige drukte van weleer. Gelukkig geniet ze ook van het mooie weer: 

‘Wat hebben we een mazzel met dit mooie weer !!! Je zou bijna vergeten dat we nog steeds te maken hebben met Corona, en dat zelfs sommige regels aangescherpt zijn. Dat wordt helaas ook wel eens vergeten als men erop uitgaat…..

Ik ben (nogmaals) wel ontzettend blij dat ik weer kan werken (dagbesteding), al is het dan wel enigszins aangepast. Ik werk bijvoorbeeld op dinsdag in Amsterdam Centrum in de buurtkamer Moddermolenstraat, voor de Corona maatregelen werkte ik daar op de maandag. Gezellig met de veegploeg, als manusje van alles en het verzorgen van de lunch voor de veegploeg. Omdat we daar niet meer met te grote groepen aanwezig mogen/kunnen zijn vanwege de Corona maatregelen, zijn we opgesplitst. Dat wil zeggen dat de veegploeg nu in twee groepen op verschillende dagen werken, en dat ik van de maandag naar de dinsdag verplaatst ben. Ik begrijp dat wel, maar vind het ook wel jammer. Ik vond het juist zo gezellig op de maandag, het was lekker druk en gezellig. Nu ik op de dinsdag werk, mis ik juist dat: de gezellige drukte !! Begrijp me niet verkeerd, vind het op dinsdag ook leuk, ik werk vast met 2 andere vrouwen, en dat is ook gezellig….maar toch anders.

Wat ook jammer is, omdat het een buurtkamer is, dat er veel minder inloop is. Normaal komt er wel eens een buurtbewoner binnen voor een kopje koffie, voor een praatje of eventuele hulpvraag. Dat is nu veel minder, waardoor het dus ook veel stiller is….

Het blijft dus voorlopig schommelen tussen Corona regels, werken, gezelligheid en wat is wijs…. Hoop maar dat we er toch een beetje naar uit kunnen kijken, dat het meeste snel weer terug naar normaal gaat…..dat helpt geestelijk namelijk ook. Bij mij helemaal, kan goed handelen naar het moment zelf, maar enige vastigheid brengt toch ook veel rust mentaal.’

Annemarie vierde de komst van het desinfectiepaaltje bij de buurtkamer.

VerhaalperMens wil de stemmen laten klinken zoals ze bedoeld zijn. De verhalen spreken voor zich. Daarom kiezen we ervoor om de ingezonden teksten niet aan te passen of te redigeren. Wel voegen we aan elke bijdrage een samenvattende inleiding toe.

Het kunstatelier van LAGA is weer open!

De Buurtkamers gaan weer open: binnen de mogelijkheden van de coronamaatregelen is het weer mogelijk op afspraak langs te komen voor koffie of aan een activiteit deel te nemen. Ook de Living Art Gallery Amsterdam-ateliers gaan weer door in Buurtkamer De Moddermolen. Elke dinsdag, van 10u. tot 12u. en van 13u. tot 15u. Bel je eerst even om een afspraak te maken? 

Lees hier een #VerhaalperMens van Madzy over een LAGA-workshop op een woonlocatie van VBSCW. Lydia komt één minuut langs en krabbelt haar onrust doeltreffend in blokjes op papier:

“Voor de ene kan de workshop van twee uur niet lang genoeg duren. Hierdoor loopt het vaak uit, omdat men net lekker op gang komt of iets wil afmaken. Voor de ander is twee uur veel te lang. Er gebeurt dan te veel in het hoofd, wat voor chaos of drukte zorgt en de concentratieboog verkleint. 

Om de anderhalve meter afstand te kunnen bewaren, kunnen maximaal drie deelnemers meedoen. Op deze locatie heb ik al wekelijks drie vaste deelnemers. Men tekent zich vooraf in op een lijst. Vandaag kwam Lydia langs, ze vroeg of ze mee mocht doen? Een van de vaste deelnemers was uitgevallen, dus er was een stoel vrij. “Ik voel me zo onrustig!,” zegt ze. “Er is een plek vrij, kom maar zitten.” antwoord ik.

Ze gaat zitten en krijgt een kopje koffie: “Zwart met een beetje water, graag.” Even is er onduidelijkheid. “Wil je een glaasje water erbij, of moet ik wat water in de koffie doen?”, vraag ik. “Ik wil water in mijn koffie, want dan kan ik deze snel opdrinken, snap je?” 

Gauw daarna begrijp ik precies wat ze bedoelt. Op haar verzoek krijgt Lydia papier, een pen lag al op tafel. En voor ik haar kon vragen welk materiaal ze wilde gebruiken, was ze al gestart met wat ze had. Rats, rats, rats, ze tekent vluchtig met de pen op het papier. Een vierkant werd een kubusachtige voorstelling, nog een vierkant werd een blokje… en nog één.

“Zo, hoe laat is het?”, vraagt ze. “13.48”, zeg ik. Ik geef de precieze tijd, want toen ze 13.45 binnenkwam vroeg ze ook naar de tijd en ze moest om 14.00 weg. In precies een minuut had ze haar one-minute-art getekend. Dat is al wat ze nodig had om de onrust voor even uit haar hoofd te halen: een pen, een vel papier, een kopje koffie en één minuut.”

Lydia’s one-minute-art

Bekijk voor meer info de Facebookpagina van LAGA.