Kwetsbaar kerstverhaal

Vlak voor de feestdagen begonnen, zond Kantlijn-schrijver Ronald dit kwetsbare kerstverhaal in. Hij vertelt over de cultuurschok die hij ervaren heeft als achtjarige, toen hij net uit Indonesië naar Nederland was verhuisd en zijn eerste Nederlandse winter meemaakte. Van tropisch fruit naar spiegelglad ijs…

VerhaalperMens wil de stemmen laten klinken zoals ze bedoeld zijn. De verhalen spreken voor zich. Daarom kiezen we ervoor om de ingezonden teksten niet aan te passen of te redigeren. Wel voegen we aan elke bijdrage een samenvattende inleiding toe.

Kantlijn: ‘Uit sprookjes en mythes, in het nu’

We plaatsen op VerhaalperMens ook ‘buitenpost’ van mensen in een kwetsbare positie. Vandaag delen we weer een tekst uit de Kantlijn-schrijfworkshop ‘Sprookjesfiguren in het nu’. De opdracht was om een sprookjes- of mythologisch figuur uit het oorspronkelijke verhaal te plukken en in de hedendaagse tijd te plaatsen. In het verhaal van Ronald wordt een Grieks restaurant aan de Zeedijk uitgebaat door Odysseus en zijn vrouw Penelope.

Kantlijn is een schrijverscollectief van mensen die de wind niet altijd mee hebben gehad én die van schrijven houden. De schrijfworkshops worden na een online periode sinds kort weer fysiek gehouden, op maandag in Amsterdam-West en op vrijdag in Amsterdam-Oost. Heb je interesse om mee te doen? Bekijk dan de website van Kantlijn voor meer info. Er is door de coronacontext plek voor een beperkt aantal deelnemers. Stuur een mail naar schrijverscollectiefATgmailDOTcom om je vooraf aan te melden.

‘Odysseus de Zwerver

Er was eens een Grieks restaurantje op Zeedijk genaamd; Ithaca. Die werd gedreven door een imposante Griekse man, zijn naam was Odysseus. Hij was niet groot maar had brede schouders en boomstammen van  armen en benen. Hij leek op de Griekse helden uit vervlogen tijden als ;Achilles ,Ajax en Hector. Hij was een mannetjesputter ondanks zijn geringe lengte en kon sterke verhalen vertellen.

Zijn vrouw heette Penelope en was een schoonheid vergelijkbaar met Helena van Troje die 1000 schepen deed uitvaren. Ze hadden een zoontje ; Telemachus geheten, dacht ik.

Odysseus kon eenvoudig fantastisch vertellen hoe hij met zijn gezin op Zeedijk in Amsterdam belandde.Hij vertelde dat hij met zijn gezin op Atlantis op vakantie was. Atlantis zonk in zee en de hele bevolking en zijn gezin kon ternauwernood het vege lijf redden door in één van de tijdmachines de ramp ontkomen.

Zo belandde ze op Zeedijk en begonnen een restaurantje.Zijn vrouw kon goed koken en ze verdiende wat bij met het weven van kunstige kleden. Het eten was goed en niet duur.

Zijn verhalen was zo goed alsof hij de Griekse helden persoonlijk kende. Hij kon boeiend vertellen over Herakles heldendaden en Jason met de Argonauten en van de Minotaurus, etc.Natuurlijk vertelde hij uitgebreid over de avonturen van Odysseus, zijn naamgenoot.Sommige vrienden vertelden dat hij een complete Griekse wapenrusting met speer,zwaard, helm en schild had . En hij had ook een reusachtige handboog , die alleen hij kon spannen.

Jaarlijks werd in de Jordaan ; Buurt sport wedstrijden gehouden en Odysseus viel altijd in de prijzen . Hij deed mee aan discus-en speerwerpen. Hij kon als de wind hardlopen. Was ook goed in Grieks worstelen en met zijn reusachtige handboog schoot hij de strobaal doelwit aan flarden..

Maar op een dag was Odysseus met zijn gezin verdwenen. Een blinde Griek genaamd Oedipus nam het restaurant over. Maar we misten Odysseus met zijn kleurrijke verhalen en nog kleurrijker persoonlijkheid en misten het lekkere eten van Penelope en de ondeugende kwajongensstreken van Telemachus.

Ja, toen Odysseus met zijn gezin verdween . Is de buurt saaier geworden !

Stay Safe !’

VerhaalperMens wil de stemmen laten klinken zoals ze bedoeld zijn. De verhalen spreken voor zich. Daarom kiezen we ervoor om de ingezonden teksten niet aan te passen of te redigeren. Wel voegen we aan elke bijdrage een samenvattende inleiding toe.

Kantlijn: ‘Het nieuwe, absurde normaal’

We plaatsen op VerhaalperMens ook ‘buitenpost’ van mensen in een kwetsbare positie. Daarom delen we vandaag twee teksten uit de Kantlijn-schrijfworkshop ‘Het nieuwe, absurde normaal.’

Kantlijn is een schrijverscollectief van mensen die de wind niet altijd mee hebben gehad én die van schrijven houden. De gratis schrijfworkshops worden na een online periode sinds kort weer fysiek gehouden, op maandag in Amsterdam-West en op vrijdag in Amsterdam-Oost. Heb je interesse om mee te doen? Bekijk dan de website van Kantlijn voor meer info!

Ada stelde zich een wereld voor waarin mondkapjes de ogen en schoenen bedekken en Roland liet zijn pen fantaseren over een samenleving waarin het gebruik van mobiele apparaten in het openbaar verboden is:

Verboden in het openbaar je i-phone te gebruiken – Roland

Tegenwoordig gebruiken veel mensen hun i-phone of één andere communicatie app. om in het openbaar intensief te gebruiken.Zwijgend zitten jonge mensen en volwassen mensen blind te staren op hun apparaten te drukken en hebben geen oog voor hun omgeving of voor hun medemensen.

De overheid wil met deze maatregel, weer de mensen socialiseren.Nu mensen niet kunnen wegkijken op hun i-phone moeten mensen weer ouderwets elkaar aan kijken.Vreemden kunnen weer met elkaar in gesprek komen. Als ze op de bus of tram wachten en over koetjes en kalfjes praten. De overheid wil met deze maatregel, mensen bewust maken dat je niet alleen op de wereld bent. Je vormt een gemeenschap. Je staat niet alleen. Ze willen bereiken dat er meer samenhorigheidsgevoel ontstaat.

Nu met het internet is de wereld kleiner geworden. Maar ook eenzamer geworden. Menselijk contact is niet meer nodig. Je kunt alles op afstand bestellen; eten kleding, reisjes zelfs huizen kopen, etc. Mijn cardioloog krijg ik zelfs niet lijfelijk te spreken ivm de pandemic. In plaats van een gesprek van persoon tot persoon word ik opgebeld door de cardioloog voor een gesprek.

Ja we zijn technisch vooruit gegaan. Maar we zijn sociaal armer geworden en we hebben apparaten die menselijk contact onnodig maken .We zijn materieel rijker geworden. Maar we zijn menselijk armer geworden.

Stay Safe ! And Stay Healthy !

Het nóg nieuwere normaal – Ada

Vol verwachting zat het Nederlandse volk massaal voor de buis om te horen wat premier Rutte voor opdrachten deze week had bedacht om het volk bezig te houden, de komende week. 

De anderhalve meter wierp zijn vruchten af;  mensen werden angstiger om vooral de ingestelde afstand van elkaar te houden. Maar de verrassing welke de regering bedacht had dit te compenseren was een feestje!! Gelijk een toneelstuk waar we allen onze bijdrage aan mochten leveren. 

Het RIVM – in samenspraak met de ‘regering’ – werden steeds creatiever in de uit te voeren opdrachten. Het werd steeds absurder. En daar het volk door de omstandigheden toch niet zoveel omhanden had vanwege de Lokdown die veel te lang duurde, sloeg zo langzamerhand de verveling toe. Men zat daarom op het puntje van de stoel toen het drietal – Rutte, de Jonge en Van Rijn – verschenen op het toneel.

Vorige week was de opdracht ál zo boeiend: Bij het gebruik maken van het Openbaar Vervoer werd de opdracht gegeven verplicht Mondkapjes te dragen! Zij dienden gedragen te worden, niet voor de mond, maar over de ogen en de neus! Blijkbaar was dèze wijze veiliger voor de medemens, werd er gezegd. Voor de OGEN kon ik me nog voorstellen. Alleen al het zien van mijn medemensen met die –  in mijn optie – monsterlijke dingen op, sloeg de schrik me elke keer om het hart. 

Een opmerking daarover is wel op z’n plaats: Sommigen lieten hun fantasie de vrije loop door er creaties van te maken die best wel ‘leuk’ gevonden konden worden. Anderen hielden het simpel: zwart, wit of grijs. Toch prettig van het RIVM dat men dàt aan het volk overliet, hoe potsierlijk men eruit mocht zien…. Maar terug naar de buis: 

Als marionetten posteerde het drietal zich achter de lessenaars;  keurig op 1,50 meter van elkaar.  Ik zelf had me het jaar 2020 enigszins anders voorgesteld; van verbìnding en NIET verwijdering. Men weet op straat niet hoe snel MEN uit elkaar vliegt om de ‘anderhalve meter’ in acht te houden. Oila, ik speel het spel maar mee. 

Rutte trok zijn gezicht in de plooi, waardoor hij niet in de verleiding wilde komen nù al genietend te vertellen wat men in het Torentje had bedacht! ‘Landgenoten’, zo begon hij. ‘De mondkapjes dienen deze week niet op het gezicht te worden gedragen maar op de schoenen en sandalen. Wij zijn van mening dat ‘iedere’ burger daardoor een prettiger en menselijker zicht op de omgeving houdt.  Ik slaakte een zucht van verlichting! Voor één keer had ik de neiging ze alledrie te omhelzen. Ik realiseerde me wel dat, met deze regeling, De Jonge niet zo blij zou zijn. Immers, dan zouden zijn schoenen onzichtbaar worden! Maar in een Democratie als Nederland toch is – hòòg in het vaandel heeft  staan – geeft de meerderheid van de stemmen altijd de doorslag, toch…..??? Dat is ons recht.  Daar zijn we trots op!

Volgende week zit iedereen vast weer aan de buis gekluisterd wat men nù weer bedacht heeft. Ik kijk er rijkhalzend naar uit!!!!

VerhaalperMens wil de stemmen laten klinken zoals ze bedoeld zijn. De verhalen spreken voor zich. Daarom kiezen we ervoor om de ingezonden teksten niet aan te passen of te redigeren. Wel voegen we aan elke bijdrage een samenvattende inleiding toe.