De eerste keer met Teams

Elk lid van de centrale cliëntenraad van perMens heeft een laptop en een mobiele telefoon gekregen, zodat de raad via Teams kan overleggen. Vandaag was het eindelijk zover: de cliëntenraad ging voor het eerst via Teams vergaderen. 

Voorzitter Arjan moest zijn laptop meerdere keren opnieuw opstarten en na talloze keren proberen lukte het hem eindelijk om in te loggen bij Teams, met de hulp van cliëntraadondersteuner Marissa. Toen bleken heel veel raadsleden inlogproblemen te hebben. Ook inbellen verhielp de digitale struikelblokken niet. Uiteindelijk waren er zes leden online, de helft van de raad.

Digitaal vergaderen: ’t Is maar niks, maar toch echt beter dan helemaal niks. Dus de cliëntenraadsleden zijn heel blij met de laptops en telefoons. Arjan stuurde het volgende filmpje op, waarin hij de raadsleden vertelt hoe vergaderen via Teams werkt. 

Meevaren op de stroom van het leven op cruiseschip Aurora

Bonita begon vorig jaar in Buurtkamer De Moddermolen als vrijwilligster en heeft ondertussen een betaalde baan als medewerkster activering op de Aurora, het cruiseschip dat ingezet wordt als opvangplek voor dakloze mensen. Een gezonde maaltijd in een warme omgeving ziet zij als de belangrijke eerste stap om met aandacht en energie aan jezelf te werken en fijner te verbinden met anderen.

‘Inmiddels wordt de Aurora in Haarlem bewoond door een gemengde groep bewoners, die om welke reden dan ook in een systeem van dakloosheid zijn beland.

Het zijn bijzondere weken. Het elkaar leren kennen, de locatie ontdekken en een structuur proberen aan te brengen in het dagelijks reilen en zeilen. Hectiek, vragen, drukte, maar vooral ook warmte, verbondenheid, liefde, geven en ontvangen. Er is een mooie en unieke situatie ontstaan. Een duidelijke bron van warmte, rust en opbouwen voor velen. 

Vanuit mijn positie als medewerker activering werk ik samen met mijn collega’s en bewoners om dagelijks te zorgen voor de maaltijden en voor het prettig leefbaar houden van deze leefomgeving. Een gezonde maaltijd in een warme omgeving geeft de kans om fysiek het beste uit jezelf te halen, goed te slapen, met aandacht en energie aan jezelf te werken en fijner te verbinden met anderen. En dat geldt voor de bewoners als ook voor het team van perMens.

Waar de ene persoon geniet van een Hollandse stamppot hebben we een ander die het heerlijk vindt om een pittige maaltijd te eten uit de Oosterse keuken. Net zo goed is start voor de één de dag met een kop koffie en een sigaret en een ander prefereert wat yoghurt met cruesli en vers fruit. 

Wij als team willen de bewoners de ruimte geven vooral zichzelf te zijn en ook een fijne leef-  en werkomgeving creëren voor ons allemaal als groep. Met elkaar balans vinden in persoonlijke belangen en bijvoorbeeld regelgeving of zakelijke structuren is soms uitdagend maar altijd interessant. Met liefde ben ik dankbaar van deze ervaring deel uit te mogen maken en verschil te mogen maken in het leven van bewoners en collega’s.

Al zal dit schip niet met ons aan boord naar de horizon uitvaren ik hoop dat het voor de bewoners een behouden vaart mag zijn en hen een stuk verder met de stroom van hun leven mag voeren naar mooie bestemmingen. Ieder met het eigen innerlijk kompas.’

Hier wordt de Hollandse stamppot of pittigere oosterse maaltijd geserveerd.

Deze bijdrage van Bonita is het tweede deel van een reeks verhalen over de daklozenopvang op het cruiseschip Aurora. Lees het eerste deel hier.

.

Eindelijk een eigen woning, eindelijk weer hoop

Telefonisch interview met Sabrina (afgenomen op 17 september 2020)

Zes jaar na een ernstig verkeersongeluk dat haar leven op de kop zette, heeft Sabrina (22) eindelijk zicht op een woning die aangepast is aan haar rolstoel. Het vooruitzicht van een eigen stek brengt na een lange lijdensweg rust, nodig voor haar herstel, en ook ruimte voor haar dromen.

Hoe zag je leven eruit toen je het ongeluk kreeg? 

‘Ik was net begonnen met het examenjaar van het vmbo en danste in een brassband. Dansen was mijn leven: van zodra ik kon lopen, zette ik danspasjes. Ik droomde ervan mijn passie voor dansen te delen met jongeren. Op 11 september 2014 werd ik aangereden toen ik de straat overstak. Ik overleefde het ongeluk als bij wonder, maar hield er wel een gecompliceerde openbeenbreuk aan over, die het begin was van een helse lijdensweg.’

Kon je je school nog afmaken?

‘Ja, ook al had ik de eerste drie maanden gemist, ik slaagde er toch in het examenjaar te voltooien. Maar ik moest ook opnieuw leren lopen. Ik begon aan de mbo-opleiding cultureel organiseren, maar moest om de haverklap naar het ziekenhuis. Daarnaast kreeg ik last van uitval in mijn benen, eerst in het linkerbeen, daarna in beide benen. Ik was zo boos om wat me overkomen was en miste te veel school. De ondersteuning die me bij aanvang van de opleiding beloofd was, viel tegen. Uiteindelijk ben ik gestopt.’

Heb je daarna nog geprobeerd om te studeren?

‘Ik wil dolgraag een hbo-diploma halen, dus in februari 2017 begon ik met de mbo-opleiding sociaal werk. Hetzelfde verhaal herhaalde zich. Omdat er nog geen diagnose was gesteld, werd mijn hele dossier niet voldoende serieus genomen. Ik miste opnieuw de steun die ik echt nodig had en in 2018 werd mij verteld dat ik moest stoppen omdat ik te veel gemist had. Dat gebeurde zonder overleg, ik kreeg niet de kans om voor mezelf op te komen. Ook werd ik steeds zieker. Toch besloot ik om een baantje te nemen bij de Action. In die tijd woonde ik in een studentenhome in Haarlem.’

Maar het ging steeds slechter met je gezondheid?

‘Ja, de uitval werd steeds erger, ik belandde in februari 2019 op de eerste hulp en doorliep dagenlang allerlei onderzoeken, kon op de duur mijn benen niet eens meer bewegen, mijn arm raakte ook verlamd, mijn gezicht ging zelfs hangen. Ik had niets meer aan krukken of een rollator en belandde in een rolstoel. Werken lukte uiteraard ook niet meer. Ik trok noodgedwongen weer bij mijn ouders in omdat ik hun hulp overal bij nodig had, ook financieel. De uitkering die ik kreeg was heel laag: zo’n honderd euro. 

Uiteindelijk kreeg ik de diagnose van FNS: een functioneel neurologische stoornis. Het komt er op neer dan mijn hersenen sinds het ongeluk verstoorde signalen aan mijn lichaam geven, waardoor ik dus zware verlammingsverschijnselen heb.’ 

Heeft die langverwachte diagnose je geholpen?

‘Het heeft me wel geholpen om het ongeluk wat meer een plek te geven, maar in de praktische zin heeft het me niet echt geholpen. Ik botste steeds weer op gesloten deuren. Omdat ik in de tussentijd in Haarlem had gewoond, had ik geen recht op urgentie, daarvoor moet je twee aaneengesloten jaren ingeschreven staan bij de gemeente Amsterdam. De flat van mijn ouders is te klein en heeft trappen, is ontoegankelijk voor een rolstoel. Ik voelde me opgesloten en erg depressief, had veel pijn, ik wilde er zelfs een eind aan maken.’

Toen kwam Marleen op je pad?

‘Ja, via een verwijzing van de huisarts werd ik doorgestuurd naar Streetcornerwork (onderdeel van perMens, red.).Mijn begeleidster Marleen leerde ik vorig jaar in augustus kennen. We bleken allebei dol op honden te zijn: ik heb er twee, zij heeft er zelfs drie! Het eerste uur hebben we alleen maar over honden gepraat. Ik voelde gelijk een klik en durfde haar mijn verhaal te vertellen, iets wat ik echt moeilijk vind. Eindelijk was er iemand die naar me luisterde, die me begreep en niet oordeelde! Ze snapte hoe zwaar ik het had: van iemand die dansend en springend door het leven ging, was ik veranderd in een afhankelijke rolstoelpatiënt, die met twee honden opgesloten zit in het huis van haar ouders.’

Shadow (links) en Jimmy (rechts)

Hoe heeft ze je geholpen?

‘Nadat ze mijn verhaal had gehoord, besloten we dat het vinden van een eigen woning het belangrijkste was. Marleen heeft zich echt vastgebeten in de zoektocht en liet niet los. Terwijl anderen al lang waren afgehaakt, bleef ze mij bijstaan. Ze hielp me bijvoorbeeld met een hogere uitkering, ik wist niet eens waar ik recht op had en wie me daarmee kon helpen. In het begin zag ik haar wekelijks. 

Op 20 januari hadden we een afspraak bij de gemeente. Marleen ging mee. Die dag was mijn oma in Aruba overleden, zij had dit via mijn vader gehoord en het was fijn dat ik dit ook met haar kon delen zonder dat deze droevige gebeurtenis het gesprek bij de gemeente verstoorde. In het gesprek was ze enorm fel, ze bleef aandringen op hulp en benadrukken hoe uitzichtloos mijn situatie was. De vrouw van de gemeente besloot een uitzondering te maken op de regel dat je twee jaar ingeschreven moest zijn in Amsterdam. Toen ging het balletje aan het rollen.’

Kreeg je toen alsnog een urgentie?

‘Nee, in april kreeg ik wel een indicatie voor een rolstoelwoning. Zo’n indicatie is vier jaar geldig en zorgt er niet voor dat je naar voren wordt getrokken. Verder bleef het allemaal behoorlijk uitzichtloos: ik had geen recht op een traplift of scootmobiel, er kon geen helling worden aangelegd voor het flatgebouw waar ik nu nog steeds bij mijn ouders woon. Marleen bleef zoeken naar oplossingen, zij heeft bijvoorbeeld een nieuwe rolstoel voor me geregeld.            

Alles werd ook nog eens aanzienlijk vertraagd door de coronacrisis, afspraken werden afgezegd en wat nog door kon gaan, moest telefonisch, zelfs mijn gesprekken met Marleen en mijn psycholoog. Het was enorm zwaar. 

In juli dit jaar werd ik gebeld: ik was één van de vijftien mensen in een rolstoel die geselecteerd waren voor een pilotproject en zou alsnog een normale woning krijgen die aangepast wordt aan mijn leven in een rolstoel!’ 

Wauw, eindelijk! Is er ondertussen een woning voor je gevonden?

‘Eind augustus kreeg ik een verlossend telefoontje: ze hadden een driekamerwoning voor me gevonden in Nieuw-West! Vier dagen later kon ik al gaan kijken: wat een fijne plek, in vergelijking met de flat van mijn ouders waarin ik me amper kan bewegen! Ik kreeg ondertussen ook te horen dat de aanpassingen zijn goedgekeurd. Ik wacht vol spanning op de volgende stap: wanneer krijg ik het huurcontract?’

Sabrina durft weer over de toekomst te dromen

Je kijkt echt uit naar een eigen plekje, dat is duidelijk!

‘Ja, dit betekent zoveel voor me, het geeft me hoop. Voordien was er niets om naar uit te kijken, het voelde alsof de hele wereld tegen mij was. Nu durf ik weer te dromen. Ik hoop dat een eigen woning me de rust zal brengen om echt beter te worden, ik droom ervan om op een dag weer uit die rolstoel te kunnen. Ook al voel ik nog steeds woede, ik voel ook meer wijsheid en acceptatie, het is nu duidelijker dan ooit wat ik wil doen in dit leven.’

Wat kan de wereld nog verwachten van Sabrina?

‘Marleen is een rolmodel: ik besef nu dat ik ook jongerenwerker wil worden en hoop dat ik via het 21+-traject alsnog word toegelaten op de hbo-opleiding sociaal werk. Ik weet dat er nog veel meer mensen zijn die geen uitweg zien in hun uitzichtloze situatie, ook jonge mensen. Dan wil ik diegene zijn die blijft herhalen: ‘Geef de moed niet op, op een dag komt het goed.’ Na zes jaar van pijn, tranen en woede, voel ik hoop. Die hoop wil ik door kunnen geven.’

Dank je voor het delen van je indrukwekkende, heftige en ook hoopgevende verhaal, Sabrina!

Interview door Marie Meeusen