Vaste routines en het normale leven missen

Annemarie is een vrouw van 39 die nu zelfstandig woont, nadat ze op verschillende woonlocaties van VBSCW onderdak vond. Ze werkt als secretaris van een kerngroep. Annemaries dochters wonen bij haar ouders in Hoofddorp.

In haar tweede bijdrage vertelde Annemarie dat haar moeder ‘burgerlijk ongehoorzaam’ was geweest en toch langskwam met haar dochters. Nu verbaast Annemarie zichzelf met haar burgerlijke verlangens. Ze heeft veel opgeruimd en klusjes gedaan en begint het nu zwaarder te krijgen. Ze mist het normale, ‘burgerlijke’ leven met de vaste routines en planning van voor de coronacrisis.

‘Corona…..het blijft iets onwerkelijks, heel dicht bij maar toch enigszins onwerkelijk….

Natuurlijk, we zijn er onderhand allemaal toch wel aan gewend…..het speelt al een tijdje, we worden er via nieuws en media constant aan herinnerd en krijgen genoeg pop ups met tips, regels en opties om deze tijd door te komen.

En na de dipjes, energie boost (mama kwam met mijn kids toch langs), zakt t bij mij nu toch een beetje in.

Heb veel klusjes in huis kunnen doen, dingen waar je nooit aan toe komt, veel dingen uitgezocht (kleding, huishoudelijke troepjes etc), ben ff ingezakt (omdat moeten iets anders is dan zelf kiezen), en heb weer energie gekregen door familie bezoek…..

Maar kak nu toch aardig in…. heb wel genoeg uitgezocht, schoongemaakt, video gesprekken gevoerd (begin echt contact te missen), klusjes zullen er altijd blijven…..

WIL WEER TERUG NAAR HET NORMALE LEVEN!!!   WIL WEER LEVEN !!!

Gek dat je toch echt meer waardering hebt, voor de dingen die eigenlijk heel normaal en gewoon zijn, op het moment dat het niet meer zo vanzelf sprekend is.
Cliché !!! Ben dus burgerlijker en minder vrijgevochten dat ik zelf eigenlijk dacht: hou namelijk toch stiekem het meest van mijn (soms wat slordige en chaotische) routines….met af en toe een afwijking: want juist daardoor voel ik me toch niet zo leven volgens planning.

Maar verlang toch stiekem naar de routine die er was VOOR Corona…..en denk eerlijk gezegd, dat ik daar niet de enigste in ben !! ‘

Annemarie, twintig jaar geleden, nog ‘groen’ in Amsterdam. En nu toch burgerlijker dan ze zelf dacht.

VerhaalperMens wil de stemmen laten klinken zoals ze bedoeld zijn. De verhalen spreken voor zich. Daarom kiezen we ervoor om de ingezonden teksten niet aan te passen of te redigeren. Wel voegen we aan elke bijdrage een samenvattende inleiding toe.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *