Vertraging

Michaël Smeding werkt als ondersteunend begeleider in een maatschappelijke opvang in Amsterdam-West. Hij zond een derde #VerhaalperMens in, wederom een beschouwende, tedere pennenstreek die oproept tot overdenken en overwegen. Deze keer staat hij stil bij de moeilijke verhouding die hij heeft met onthaasting en tot rust komen. Hij is gek op actie, gek op doelen en vreest de leegte die ontstaat als haast wegvalt. Herkenbaar?

‘Haast maakt meer kapot dan me lief is. Ik kom er niet makkelijk af. Haast confronteert me met mijn leegte. Ik vind het moeilijk om die leegte er te laten zijn.
Waarom haast ik me? Omdat ik niet kan wachten. Wachten op het júíste moment. Als ik een doel heb, wil ik het nu halen. Want als ik het gehaald heb, voel ik me goed. Dat duurt dan even. Even, tot er weer een nieuw doel in zicht komt, om te halen. Ik ben gek op doelen. Ik ben vooral gek op actie. Als ik doelen haal, in beweging ben, voel ik me gezien. Geliefd, misschien wel, als het de juiste doelen zijn. Of de juiste actie.
Ik kan mezelf heel erg voor de gek houden. Want ondertussen heb ik geen oog meer voor de kleine dingen. Ik overzie ze makkelijk. Teer en kwetsbaar zijn ze soms. Gevoelens van anderen of mezelf. Gevoelens die geen belang hebben bij een groter doel, of een nog betere actie. Behoefte aan rust. Om gewoon te weten dat het goed is.’

Als ik wat langer op dit virtuele kruispunt blijf staan, durf ik dan voor de kronkelweg te kiezen?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *