Tussen wal en schip

Jacky maakt zich zorgen om kinderen die tussen wal en schip vallen en die zich thuis niet begrepen of veilig voelen. Zelf had ze ook een onveilige jeugd, dit leidde tot druggebruik, trauma’s en lange tijd een zwervend bestaan. in de relatie met haar ex, de vader van haar zoontje, werkte deze moeilijke basis door. Jacky zit nog steeds in gevechten verwikkeld met instanties die kinderen juist zouden moeten beschermen. Daar pleit ze in haar vijfde bijdrage op VerhaalperMens voor een goede jeugdhulpverlening én voor controle op kinderbescherming:

‘Heden dag kijk ik om me heen en baart dit mij veel zorgen. Zie veel jongeren welke tussen wal en schip belanden. .Zich niet veilig voelen of niet begrepen/gezien, met als gevolg dat het kind de erkenning ergens anders gaat zoeken.. Denk aan negatieve aandacht naar zich toe trekken op school… Of aanzien creëren op straat.. Tenslotte is negatieve aandacht ook een vorm van aandacht. En is de kinderbrein nog niet volgroeid genoeg om de gevolgen hiervan te overzien. 

En in welke gezinnen komt dit nou zoal voor hoor ik je denken..? Ik zelf woon in een multiculturele buurt en zie deze situatie eigenlijk overal voorkomen. Dit komt naar mijn mening vaak doordat de ouders niet betrokken zijn bij wat de kinderen buitenshuis doen en of meemaken. En dat ze minder betrokken zijn heeft ook weer diverse redenen. Waar het bij de 1 is door het niet goed beheersen van de Nederlandse taal komt het bij andere gezinnen voort uit het hebben van meerdere kinderen waarin de oudsten verantwoording dragen voor de jongsten ,terwijl ze zelf nog kind zijn. Ook krijgen minder bedeelde mensen of lager opgeleide mensen , of chronisch zieken vaak met dergelijke problematiek te maken .Met als gevolg dat ook de jongsten uit het gezin al vanaf jong op straat hangen tot in de late uurtjes.  Dit heeft weer als gevolg dat de kinderen op straat al op vrij jonge leeftijd in aanraking komen met alle dingen welke niet voor kinderogen bestemd zijn. Dit zonder enige notie van de betreffende ouders.

 Ikzelf was hier een perfect voorbeeld van. Mijn moeder werkte 6 dagen per week. En ik was gedurende deze uren geheel overgeleverd aan mijn vader. Mijn vader was een narcistische persoonlijkheid welke voornamelijk druk was met zijn eigen pleziertjes en niet veel oog had voor mij. En hoe ouder ik werd en meer een eigen mening kreeg des te slechter werd de relatie met mijn vader. Hij sloot me op ,op mijn kamer ,kleineerde me en gaf me het gevoel nooit goed genoeg te zijn… Ook ik ging elders erkenning zoeken… Werd het brutaalste meisje vd klas en ging experimenteren met drugs. Dit heeft uiteindelijk geleid tot een zwervend bestaan, jeugdinternaten en vele jeugdtrauma’s welke zelfs vandaag de dag nog een grote rol spelen in mijn leven. 

Vooral nu ik zelf een gescheiden ouder ben van een narcistische man met een zoontje van 1 ..Want hoe zorg ik ervoor dat niet ook mijn kind zon verloren kind word… Dit leek mij nooit een probleem… Juist omdat ik zo goed weet hoe het NIET moet…Maar wat nou als de kinderbescherming zich erin gaat mengen omdat je narcistische ex alles aangrijpt om jou kapot te maken…? En de kinderbescherming alles beslist middels een vast aantal regels… in plaats van dat ze kijken naar jouw specifieke situatie..? Dan sta je met je rug tegen de muur en kan je alleen maar liefde ,veiligheid en structuur bieden wanneer je kind bij jou is.. En hopen dat hij de juiste dingen oppikt en wel de eerlijke kans krijgt op een gelukkige toekomst .Dit omdat je door de bureaucratie je eigen vlees en bloed simpelweg niet kunt beschermen! 

Dit moet als je het mij vraagt anders!!Meer screening voor jeugdhulpverlening en controle op kinderbescherming!!!Tevens moet de bureaucratie aan banden worden gelegd en er weer ruimte zijn voor persoonlijke aanpak! Omdat niemand toch wil dat een kind verloren raakt?! Opsporing verzocht…het journaal…Allemaal verloren kinderen als je het mij vraagt..?! Wat vroegtijdig voorkomen had kunnen worden. Als er maar de juiste aandacht voor was geweest. Typisch geval van als het kalf verdronken is, dempt men de put.’

VerhaalperMens wil de stemmen laten klinken zoals ze bedoeld zijn. De verhalen spreken voor zich. Daarom kiezen we ervoor om de ingezonden teksten niet aan te passen of te redigeren. Wel voegen we aan elke bijdrage een samenvattende inleiding toe.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *